Het cliché zegt dat je geen talent nodig hebt om punk te spelen en dat je al zeker niet over goede zangkwaliteiten dient te beschikken. Voor veel bands/artiesten gaat dit cliché ongetwijfeld op. Maar dit als algemeen geldende regel voor het hele genre te nemen (een veronderstelling die mainstream journalisten maar al te graag maken), is nogal vrij kort door de bocht gaan. In de wondere wereld der punkrock lopen er namelijk genoeg getalenteerde personen rond, vaak meer getalenteerd dan de gemiddelde Rock Werchter artiest. Eén van die personen is het wonderkind uit San Francisco Jack Dalrymple, die voor mij geldt als de beste zanger in het wereldje en er blijkbaar in slaagt alleen maar kickass nummers af te leveren.
Nu ja, waarom plots dit besef? Onlangs was ik aan het luisteren naar de nieuwe Swingin’ Utters plaat ‘Here Under Protest’, waar Jack Dalrymple al enige tijd gitarist bij is. Het viel me op dat ironisch genoeg het beste nummer op deze plaat eigenlijk geen Swingin’ Utters nummer is. In dit nummer hoor je ten volle de inbreng van Jack en hij die het nummer in zingt, maakt het volledig af. Heel melodieus nummer met een rauw kantje eraan (de typische Jack Dalrymple stijl) dat zich onmiddellijk nestelt in de luisteraar zijn hoofd. Voor de volledigheid, eigenlijk is dit nummer oorspronkelijk eentje van the Re-Volts, een zij-project van ondermeer Jack Dalrymple en Spike Slawson (bassist van de Utters en zanger Me First and the Gimme Gimmes). Soit, dit terzijde, oordeel zelf maar hieronder:
Tot mijn grote teleurstelling hebben ze dit nummer in september niet live gespeeld tijdens hun doortocht in België. Of beter gezegd, helaas heeft Jack geen enkel nummer voor zijn vocale rekening genomen toen.
Natuurlijk is Jack Dalrymple veel meer dan de gitarist en occasioneel zanger van de Swingin’ Utters. Mijn eerste kennismaking met zijn muziek gaat al bijna 10 jaar terug in de tijd. Flashback! Ergens tijdens mijn rustige wilde tienerjaren kwam ik via via in aanraking met One Man Army, de band waar Jack gitarist, zanger, songwriter, het gezicht en zoveel meer van was. In die tijd was ik volledig weg van de “intelligentere” streetpunk bands a là Rancid, Us Bombs, Bombshell Rocks, Voice of a Generation, Swingin’ Utters of om lokaal te blijven the Heartaches of Nervous Chillin’ aka bands met het nodige gevoel voor melodie, de opbouw van een nummer zonder het rauwe kantje te verliezen. One Man Army past perfect in dat concept, meer zelfs het was ongetwijfeld één van de beter bands in dat genre. Het type band dat de grenzen van het genre overstijgt en het genre tegelijkertijd naar de perfectie voert, zo’n band die vele bands in het genre doet verbleken.
Het is dan ook onnodig om te zeggen dat ik hier onmiddellijk weg van was. De drie platen die deze band heeft uitgebracht zijn ten huize De Ryck al volledig grijs gedraaid over de loop van de jaren heen en de teksten, die zijn al lang gememoriseerd. Met hun eerste plaat ‘Dead End Stories’ was het al duidelijk dat Jack Dalrymple ongelooflijk getalenteerd is in het schrijven van verdomd goeie punkrock nummers. De andere twee platen zijn geen uitzondering op de regel. Oh ja, vergeet ook de split met Alkaline Trio niet, waar beide bands meer dan een verdienstelijke prestatie leveren.
Ergens op een koude, natte (de fietsrit naar daar herinner ik me nog, tegenwind en nat tot op mijn ballen, fuck yeah) herfstdag in het begin van deze eeuw had ik het geluk deze band live te mogen zien. Met het traditionele voorprogramma van die tijd (nu klink ik als een oude, doch wijze man) The Heartaches en Nervous Chillin’ was de toon gezet voor een mooi avondje punkrock. One Man Army die ik toen slechts een paar weken eerder had ontdekt speelde de pannen van het dak. Ook al kende ik verre van elk nummer tegen dan, bij elk bekend nummer was het volledig uit mijn dak gaan en proberen de refreintjes mee te zingen. Mooie tijden, al zeg ik het zelf. De opdoffer kwam enige tijd later, One Man Army besloot ermee op te houden. Mijn hoop om ze ooit nog eens te zien als ik hun werk volledig kende lag hiermee aan diggelen. Hieronder alvast van elke One Man Army plaat een nummer, check deze band zeker verder uit!
Dead to Me
Het punkrockvirus kruipt waar het niet laten kan en gelukkig begon Jack al snel met een nieuwe band, Dead to Me. Het concept van melodische punkrock met catchy nummers bleef hij hier trouw. Deze band klinkt echter wel “voller” dan One Man Army (een extra gitarist zal hier niet vreemd aan zijn allicht) en werd veel vlugger opgepikt door het bredere punkrock publiek. Fat Mike zag hierin ook al snel het potentieel en voegde toe aan het jolige Fatwreck clubje.
Hun debuutplaat ‘Cuban Ballerina’ was onmiddellijk een schot in de roos. Een heerlijk genietbare punkrock plaat, zeker één van de beste die in 2006 werden uitgebracht. De energie spat van dit album af en de wisselende zang tussen Jack en bassist Chicken vult elkander perfect aan. Ik was dan ook een heel gelukkige jongen toen mijn toenmalige vriendin deze lp voor mij had meegenomen na haar uitstap naar Londen. De relatie is al enige tijd voorbij, maar de lp draait hier nog geregeld zijn rondjes. Op tekstueel vlak wordt hier geregeld een meer politieke weg ingeslaan die One Man Army niet echt bewandelde. Ondertussen vereerden ze Gent met een bezoekje om een hoogst genietbare punkrock show op het toneel te brengen.
Na ‘Cuban Ballerina’ kwam de band met de ‘Little Brother’ lp op de proppen, alweer een staaltje goeie punk! Ondertussen heeft Jack tussen de lakens niet stil gezeten met als gevolg dat zijn vrouw er een kind uitpoepte. Jack besloot het kalmer aan te doen en Dead to Me te verlaten. Dit feit laat zien wat voor een stempel deze man wel niet op een band kan drukken. De volgende plaat ‘African Elephants’ was een grote teleurstelling en live kon de band het ook niet meer waarmaken. Ondertussen heeft de band alweer een line-up wissel ondergaan en lijkt het verlies van Jack zo goed als het kan opgevangen te zijn. Shows in Trix en op Groezrock hebben dat wel bewezen.
Het punkrockvirus heeft zich ondertussen al terug laten gelden waarop Jack besloot de Swingin’ Utters gezelschap te houden. Het is echter vooral uitkijken naar een nieuwe band van Jack waar hij zijn stempel op kan drukken en de zang voor zijn rekening kan nemen. Met wat hij in de loop der jaren al heeft voorgelegd kan dat onmogelijk teleurstellen. De geruchten gaan de ronde dat One Man Army nieuw leven ingeblazen wordt. Laat ons hopen…
Voor de volledigheid: de nieuwe Dead to Me line-up lijkt het ook in de studio waar te maken. Onlangs is er een nieuw nummer op het internet geplaatst. Een andere weg dan in de tijd van Jack wordt dudelijk ingeslaan, maar hé, een goed nummer is een goed nummer en het is een pak beter dan die Afrikaanse olifanten. Het valt hier te beluisteren: Dead to Me – Undertow. De nieuwe plaat komt eind deze maand uit.
