Lang geleden heb ik het ooit gehad over de geniale Nuggets verzamelbox. Het is niet mijn bedoeling om terug een ganse rant te doen over hoe goed die garage rock uit de jaren ’60 wel niet was en dat elke muziekliefhebber dit hoort te checken. Omdat de meeste toch niet de moeite nemen om deze verzamelbox op te snorren, is het tijd om eens een andere aanpak uit te proberen. Geregeld zal ik een korte update maken waarin ik één nummer kort belicht.
Hierbij trap ik af met Lies van the Knickerbockers. Bij het beluisteren van dit nummer kan je bijna niet de associatie leggen met the Beatles. Een ongetraind oor zal zelfs denken dat dit the Beatles zijn. Op zich niet onbegrijpelijk. Het begint direct met het refrein zoals meerdere Beatles hits, de stem doet heel sterk denken aan John Lennon, het gitaarspel zou George Harrison niet anders doen, de achtergrondzang,.. Maar Lies dat een top 20 hit was in 1966 wordt te vaak afgeschreven als een simpele zoveelste Beatles imitatie. Om twee redenen is dit een onterechte denkwijze.
1) Een zoveelste Beatles imitatie zou zich focussen op het poppy van the Beatles. Begrijp me niet verkeerd, the Beatles hebben heel veel goede popnummers geschreven. Maar wees eerlijk, al dat poppy gedoe is soms teveel van het goede en kan ook gewoon enorm vervelen (daarom dat ik ook absoluut een Stones man ben in de eeuwige discussie vanwege de ruigheid). The Knickerbockers focussen zich eerder op de hard rock kant en de meer ruige kant van the Beatles, iets wat vele andere ‘imitators’ niet doen.
2) Het eerste gezegd zijnde, dit nummer is veel agressiever en ruiger dan the Beatles. Zulk ruig gitaarspel zal je niet snel terugvinden bij the Beatles. Hierdoor overtreft het nummer in een bepaald opzicht zelfs the Beatles (ik trek dergelijk ruig spel uitstekend).
Los van dit alles is dat gewoon een ongelooflijk catchy en swingend nummer, genieten geblazen op repeat!
