Het lijkt erop dat ik eindelijk een leven heb en een job. Hoera voor mij natuurlijk, schal de loftrompet enzo! Heel positief voor mijn gemoedstoestand natuurlijk. Nadelig is het echter voor het onderhouden van deze blog. Geen nood natuurlijk, gelukkig ben ik niet de enige op deze planeet met een goede muzieksmaak. In de toekomst zal ik geregeld een beroep doen op gastschrijvers. Elias Theuwissen aka demanmetdehoed die eigenlijk geen hoed draagt, bijt hierbij de spits af. Genoeg geluld, tijd voor een portie rock ‘n roll met tetten en vagina’s!
Als mijn eerste contributie aan Timotheüs zijn rock ‘n roll internet-krantje, ga ik het hebben over een paar van de graafste grieten van de wereld. Grieten en goede muziek, een combinatie die ik zeker kan smaken, en jij maar best ook. Uiteraard heb ik het hier over The Donnas. Deze 4 vrouwen rocken al sinds 1993 de pannen van het dak. Ik ga het hier enkel hebben over hun eerste albums, hun latere werk kan mij, op enkele uitzonderingen na, helaas minder bekoren.
In 1997 zag hun eerste album (simpelweg ‘The Donnas’ genaamd) het levenslicht en dat was mijns inziens meteen een schot in de roos. Minder rock ‘n roll dan hun oudere werk, meer poppunk, meer Ramones. Duidelijke Ramones-invloeden,… dan is het geen wonder dat ik het kan appreciëren. Voor gecompliceerde muziek moet u niet bij dit album zijn, voor een fijne brok simpele poppunk des te meer. Inhoudelijk is dit album behoorlijk coherent. Drugs roken, kerels binnendoen en feesten, daar blijken deze meiden wel van te houden, thema’s die ook op hun latere albums overvloedig aan bod komen. Grave grieten die wel weten wat een avondje plezier maken inhoudt, zou u dan denken. Markant is echter dat het hele album (en ook alle bonus-tracks die op de re-release staan, op een cover Da Doo Ron Ron na) geschreven is door Darin Raffaelli, hun toenmalige producer. De bonus-tracks zijn trouwens te mijden, de kwaliteit van die opnamens is op z’n minst bedenkelijk.
Get Rid Of That Girl
Minder fijn is helaas hun tweede album ‘American Teenage Rock ‘n’ Roll Machine’. Raffaeili is hier afwezig en dat is te merken. Eerst en vooral The Donnas laten meer rock ‘n roll-invloeden in hun muziek doorsijpelen, echter, dat is niet het probleem van het album. Het feit dat ze helemaal geen goede nummers schreven in die periode, daar knelt het schoentje. De opener Rock ‘n’ Roll Machine is zeer sterk, helaas gaat het daarna in ijltempo bergaf met de kwaliteit van de deuntjes. Een jammere zaak. Ik schrijf niet graaf over muziek die ik niet leuk vind dus ik ga het voor dit album hier bij laten.
Rock ‘n’ Roll Machine (mijn excuses voor het lelijke lettertype in het filmpje)
Get Skintight trekt muzikaal gezien de lijn van het vorige album door, maar de muziek is nu wel goed, een meevaller van formaat. Fijne anekdote, de mannen van Skintight Records (u mogelijk bekend van the Priceduifkes en andere acts) hebben hun naam gepikt van dit album. De opener met de toepasselijke naam ‘Skintight’ zet meteen de toon voor de rest van het album. Een goeie pot punkrock over dezelfde onderwerpen als altijd, jongens, uitgaan en andere dingen waar ruige grieten hun dagen mee vullen. Zoals ik al liet uitschijnen blijft het niveau van de nummers op dit album wel hoog. Vooral het begin van het album is erg sterk, met Hyperactive nog als tweede nummer. Het tempo gaat er in het derde nummer, You Don’t Wanna Call, wel een beetje uit, maar the Donnas bewijzen hier dat ze ook met iets tragere nummers hun weg weten. Ik ben wel fan. Andere hoogtepunten op dit album zijn onder andere Doin’ Donuts en de twee laatste nummers, Too Fast For Love (een cover van Mötley Crüe) en Zero. Vooral Doin’ Donuts is een hitje waaruit blijkt dat the Donnas gaarne een heel weekend lang rocken en zich weinig aantrekken van bijvoorbeeld de voortuin van de buurman. Waarom zouden ze ook? Na nog pakweg een half dozijn nummers die ook goed zijn, belanden we dan aan bij de hiervoor genoemde twee laatste nummers. The Donnas schijnen heel goed te begrijpen dat een album niet alleen sterk moet beginnen, maar ook dito moet eindigen. Een cover doet het altijd goed tegen het einde van een album en Too Fast For Love is zonder twijfel een cover waar ik van kan genieten. Deze meiden blijven het origineel behoorlijk trouw, maar door de vrouwelijke zang maken ze zich het nummer toch meer eigen, goede cover. De afsluiter, Zero, is weer een sneller nummer en is ook erg aanstekelijk. Vooral het einde van het nummer, met fade-out, maakt het toch nog geschikt als een afsluiter van het album.
Skintight
Too Fast For Love
