Het verhaal van mijn favoriete band

Donderdag 28 augustus 2003, een datum waarbij de meeste hun schouders nietszeggend ophalen met een grote I don’t care houding op hun gezicht. Wat kan het de meeste mensen ook schelen? Een regenachtige dag waarbij het veel te fris was voor de tijd van het jaar. Wat nog, Pukkelpop ging toen nog door in het laatste weekend van augustus en de regen hield het bij mijn kloten nat maken in mijn tentje, sneuvelen deden mensen toen nog niet daar. Ergens op die Pukkelpopweide liep toen ondergetekende rond, een 18-jarige puber met een ongetwijfeld heel lelijk kapsel toen (wel zonder puisten, altijd al een mooie jongen geweest), die al dagen op voorhand volledig siked rondliep voor die bewuste donderdag. De band die mijn introductie was tot punkrock, die ik op een kleine 2 jaar vaker heb afgespeeld dan alles wat ik erna leerde kennen, speelde namelijk op de skate stage (ja, Pukkelpop was in die tijd nog een degelijk concept). Fuck yeah, Rancid in België, hier keek ik harder naar uit dan dat de gemiddelde SS’er uitkeek naar een rondje joden afrossen. Natuurlijk was dit ontegensprekelijk het beste ooit (Rancid weliswaar, niet die joden afrossen vooraleer ik onze vriend Michael Freilich op mijn dak krijg), meer dan 8 jaar na datum blijf ik een koppig wijf en verander ik niet van gedacht hierover.

“It has been six years since we’ve been here, next time it won’t take so long!” Wijze woorden uitgesproken door Lars Frederiksen (wiens voorhoofd toen nog niet versiert was met het woord skunx) en die mij alvast lieten hopen op een snelle terugkomst. Zes jaren vlogen voorbij, geen Rancid te bespeuren, onnozele Lars, zeven jaar later, niet veel nieuws aan de horizon, onnozele Lars, acht jaar later, gaan die ooit nog eens de grote plas oversteken, onnozele Lars? 8 jaar en 3 maand later, Rancid prijkt bovenaan de affiche van Groezrock 2012, eindelijk! Voor het tweede jaar op rij een band boeken waar ik als sinds het beging van mijn carrière als punkrocker naar luister, chapeau, ik ben een gelukkig muzikaal man.Soit, wat is nu de bedoeling hiervan? Aangezien ik een grote Rancid fan ben en ik vind dat iedereen die into punkrock is dit objectief gezien een goede band hoort te vinden, wil ik hier voorzien in een introductie voor de heidenen die niet echt vertrouwd zijn met Rancid. Vandaag een kleine introductie met de ontstaansgeschiedenis van de band en achteraf telkens het voorstellen van één album.

Het eerste wapenfeit

Operation Ivy, het eerste wapenfeit van Tim Armstrong en Matt Freeman

Rancid mag dan heel invloedrijk zijn en als een raket naar de punkrockhemel geschoten zijn, de invloed van de helft van Rancid namelijk zanger/gitarist Tim Armstrong en Matt Freeman blijft niet beperkt tot rocken met Rancid. Eind jaren ’80 wisten ze een ganse scene in Californië wakker te schudden met de skapunk band Operation Ivy. Voor wie deze band een nobele onbekende is, beeld u aub geen ska in met toeters en trompetten en andere circus onzin, dat is het gelukkig niet. Wat is het dan wel? Een steengoede punkrock band die in die tijd met een verfrissend nieuw geluid aankwam met ska invloeden. Voor velen plaveide deze band de weg voor de punkrock revival van de jaren ’90. Zo was ondermeer Billie Joe Armstrong van Green Day een vaste klant bij Operation Ivy concerten en laat zijn band nu één van de grootste punkrockbands van de jaren ’90 zijn.

Operation Ivy was meer dan alleen een nieuw verfrissend geluid. Met zijn politiek getinte teksten vanuit een persoonlijk standpunt probeerde zanger Jesse Michaels de luisteraars een geweten te schoppen, aan te zetten tot na te denken en niet zomaar blind te conformeren. Michaels was 19-20 jaar oud toen hij deze teksten schreef, maar dat neemt niet weg dat deze niet waardevol zijn. Ik durf zo ver te gaan dat dit tekstueel één van de beste punkrockbands allertijden is.

Energieke liveshows met veel sfeer die met volle overgave gespeeld werden, veel meer heb je niet nodig om op korte tijd een uitmuntende livereputatie op te bouwen. Met gans die schare van volgelingen zou je haast denken dat Operation Ivy een sekte was. Een punkrock sekte hoe cool zou het zijn? In plaats van naakt hand in hand rond een boom te dansen, een rituele circlepit, ik zou het diggen. Het ging heel snel voor de band en al snel doken de haaien van de grote platenmaatschappijen op. De band wist niet goed wat te doen met al deze aandacht en wou niet tegen zijn idealen in handelen. Splitten dan maar. In het nummer van Journey to the End of the East Bay van Rancid wordt dit ook beschreven:

“Started in ’87, Ended in ’89, Got a garage or an amp, we’ll play anytime. It was just the four of us, Yeah man the core of us, Too much attention unavoidably destroyed us. Four kids on tour, 3,000 miles, in a four door car, not knowing what was going on. We got a million years, of tourin’ out like this, Hell no, no premonition could have seen this”

Om alles even kort samen te vatten, iedereen die geïnteresseerd is in punkrock hoort Energy van Operation Ivy in huis te halen. Deze plaat bevat alle nummers die de band ooit heeft opgenomen. Mijn exemplaar is alvast zo vaak gedraaid dat het bijna aan vervanging toe is. Ik hou van deze band. Moest het een vrouw zijn, ik zou ze ten huwelijk vragen met een gouden ring met een knoert van een diamant erop.

Veelvuldig gecoverd door o.a. Green Day en Millencolin

als puber veelvuldig toegepast

Eén van mijn favorieten omdat ik het niet laten kan, maar check aub alles van deze band uit, it’s a lifechanger

Punkrock om de alcoholduivel te verdrijven

Zo, Operation Ivy’s korte succesverhaal is ten einde gelopen. Bandleden gingen hun eigen weg op. Allé, het is te zeggen, Tim en Matt zijn al vrienden sinds hun vijf jaar en bleven dat ook. Ondertussen speelde ze samen even in de skaband the Dancehall Crashers en vormden ze de band Downfall. Beide verhalen waren van korte duur. Tim Armstrong bevond zich in een soort van zwart gat, was een tijdje zelfs dakloos en stond aan de start van een veelbelovende carrière als beroeps alcoholieker. Om Tim’s gevecht met alcohol te ondersteunen en hem iets om handen te geven stelde Matt Freeman voor om tezamen met Tim’s kamergenoot Brett Reed op drum een band te beginnen. De geboorte van Rancid was een feit!

 

The shape of punk were it came from

Refused are not fuckin’ dead. Een slogan die menig liefhebber van het hardere werk een spontane erectie deed krijgen. Het Zweedse hardcore collectief onder leiding van tegenwoordig Zweden’s best geklede man Dennis Lyxzén gaat tegen alle verwachtingen terug een aantal shows spelen. Ergens is het wel lame dat een groep die jaren lang het been stijf hield en zei nooit meer tezamen te komen besluit terug shows te spelen. Nu ja, liever Refused als headliner op Groezrock dan een reünie van Bring Me the Horizon ofzo (voor moesten die niet meer bestaan, weet ik veel wat die rotzooi uitsteekt tegenwoordig). Blabla … heel invloedrijk … Shape of Punk to Come … topplaat … blabla … legendarisch … blabla. Soit, er is al genoeg geschreven over Refused door mensen die er meer over weten als mij. Zoek op the internetzzz als je hierin geïnteresseerd bent. Ik wil het hier even hebben over Dennis Lyxzén, meer bepaald over zijn muzikale pad na de breuk van Refused in 1998. Twee bands springen hieruit voor mij, namelijk the Lost Patrol Band en AC4, beiden staan muzikaal mijlenver verwijderd van Refused en van elkaar, wat toch wel enige veelzijdigheid kan aantonen van deze man. Deze bands vind ik beter als Refused zelf, voor deze uitspraak zal menig punkpurist wel een spies door mijn anus willen rammen. Maar hé, wie weet ben je er wel benieuwd naar nu!

Stijlvol volgens een toonaangevend modeblad, heel fancy fo a punk imo

 Van hardcore naar folk naar powerpop

Zoals de vaste lezers (ik ga er vanuit dat ik er een aantal heb voor mijn zelfbeeld in stand te houden) weten, kan ik een goede dosis powerpop wel smaken en laat The Lost Patrol Band dit nu in een uitstekende bereiding voorschotelen. Dit is natuurlijk helemaal niet vergelijkbaar met Refused en de verbazing was toch redelijk groot toen ik ontdekte dat dit een geesteskind is van Lyxzén. Aanvankelijk droeg dit project de naam The Lost Patrol, zonder de band dus. Dit valt ook vrij letterlijk te nemen, enkel Lyxzén en een gitaar die folk geïnspireerde nummers speelde. Muziek daterende lang voor de periode waarin het heilige punkvuur ontstoken werd. Onder deze naam kwamen twee albums terecht in de winkelrekken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hier nog nooit iets van beluisterd heb en er dus verder ook niks aan toe te voegen heb.

Na een tijdje leek onze Dennis uitgekeken op dat akoestisch gedoe en kwam de tijd om The Lost Patrol uit te breiden tot The Lost Patrol Band. Ook al kan ik beiden niet vergelijken met elkaar poneer ik toch deze stelling “da was gene slechte zet zunne”.  Twee hoogst amusante albums waren het gevolg van deze uitbreiding.

Het concept van deze albums is vrij simpel, luchtige teksten gebracht op muziek die teruggrijpt naar de punkrock/powerpop van de jaren ’70/’80, invloeden zoals the Buzzcocks, the Jam, Undertones,… vormen hierbij enige vorm van referentie. Teruggrijpen naar de roots van het punkrock gebeuren dus. De selftitled is meer poppy georiënteerd en bevat synthesizers die het geheel ondersteunen, love it or hate it. De tweede plaat, Automatic is daarentegen iets energieker en harder, gitaren en drum krijgen een meer prominente plaats. Dit is een brok rauwe, catchy powerpop waar je vandaag de dag niet snel iets beters van zal vinden. Wat beide platen gemeenschappelijk hebben is het gemakkelijk in het oor liggend powerpop geluid, dat zoveel catchy hoeken bevat waarbij het speelplezier van afdruipt. Tegelijkertijd heb je bij deze platen ook het onbeschrijflijke typische gevoel dat ik toch krijg bij het luisteren naar Zweedse punkrock zoals Randy, Millencolin, Voice of a Generation,… Het moet voor Lyxzén dus noodzakelijk harde muziek zijn om zich in te kunnen verliezen. Voor wie enkel vertrouwt is met Refused of the International Noise Conspiracy is dit ongetwijfeld een verrassende nieuwe blik op de persoonlijkheid van deze Zweed.

 

 

Omdat het harde ruige werk niet te laten valt

Zo, Dennis Lyxzén en David Sandström van Refused die tezamen een hardcoreband starten. Oh, dit gaat ongetwijfeld vernieuwend en grensverleggend zijn, dit gaat in het verlengde van Refused liggen, ik ga spontaan in mijn broek klaarkomen. Als je dit denkt en verwacht, stop dan maar al met lezen. AC4 is een goede ouwe pot snelle, harde hardcore waarbij de regel van “klok je nummers niet af boven de twee minuten” perfect wordt nageleefd. Waarbij Refused de grenzen van het genre aftastte en een beeld probeerde te vormen van waar het genre naar toe zou kunnen gaan, brengt AC4 een beeld van waar het genre vandaan komt. Voor vele fans van Refused is dat blijkbaar een reden om AC4 onmiddellijk links te laten liggen en af te breken, wat een geezballs.

Lyxzén die zich de longen uitschreeuwd bij AC4

Glazen en barkrukken die in het rond vliegen, zweet dat van het plafond druipt, dives vanop de bar, voetafdrukken planten op het plafond, vuist in de lucht meezingen, dansen in bloot bovenlijf,… dat is de sfeer die deze plaat bij me oproept. Recht door de zee snelle, korte, harde, ouwe punk/hardcore zoals het 30 jaar geleden al gespeeld werd. Er is geen klote vernieuwend aan, maar wie geeft daar nu een fuck om als het resultaat dergelijke energiebom is. De Enola Gay had even goed de debuutplaat van AC4 op Hiroshima kunnen droppen en toch hetzelfde resultaat bereiken, awesome.

Het openingsnummer van de plaat, eventjes opbouwen met een stevige riff en dan volle snelheid, zang en het feest kan beginnen

Back to basics, dus waarom niet in een tuin spelen waar op de achtergrond de was hangt te drogen?