Refused are not fuckin’ dead. Een slogan die menig liefhebber van het hardere werk een spontane erectie deed krijgen. Het Zweedse hardcore collectief onder leiding van tegenwoordig Zweden’s best geklede man Dennis Lyxzén gaat tegen alle verwachtingen terug een aantal shows spelen. Ergens is het wel lame dat een groep die jaren lang het been stijf hield en zei nooit meer tezamen te komen besluit terug shows te spelen. Nu ja, liever Refused als headliner op Groezrock dan een reünie van Bring Me the Horizon ofzo (voor moesten die niet meer bestaan, weet ik veel wat die rotzooi uitsteekt tegenwoordig). Blabla … heel invloedrijk … Shape of Punk to Come … topplaat … blabla … legendarisch … blabla. Soit, er is al genoeg geschreven over Refused door mensen die er meer over weten als mij. Zoek op the internetzzz als je hierin geïnteresseerd bent. Ik wil het hier even hebben over Dennis Lyxzén, meer bepaald over zijn muzikale pad na de breuk van Refused in 1998. Twee bands springen hieruit voor mij, namelijk the Lost Patrol Band en AC4, beiden staan muzikaal mijlenver verwijderd van Refused en van elkaar, wat toch wel enige veelzijdigheid kan aantonen van deze man. Deze bands vind ik beter als Refused zelf, voor deze uitspraak zal menig punkpurist wel een spies door mijn anus willen rammen. Maar hé, wie weet ben je er wel benieuwd naar nu!
Stijlvol volgens een toonaangevend modeblad, heel fancy fo a punk imo
Van hardcore naar folk naar powerpop
Zoals de vaste lezers (ik ga er vanuit dat ik er een aantal heb voor mijn zelfbeeld in stand te houden) weten, kan ik een goede dosis powerpop wel smaken en laat The Lost Patrol Band dit nu in een uitstekende bereiding voorschotelen. Dit is natuurlijk helemaal niet vergelijkbaar met Refused en de verbazing was toch redelijk groot toen ik ontdekte dat dit een geesteskind is van Lyxzén. Aanvankelijk droeg dit project de naam The Lost Patrol, zonder de band dus. Dit valt ook vrij letterlijk te nemen, enkel Lyxzén en een gitaar die folk geïnspireerde nummers speelde. Muziek daterende lang voor de periode waarin het heilige punkvuur ontstoken werd. Onder deze naam kwamen twee albums terecht in de winkelrekken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hier nog nooit iets van beluisterd heb en er dus verder ook niks aan toe te voegen heb.
Na een tijdje leek onze Dennis uitgekeken op dat akoestisch gedoe en kwam de tijd om The Lost Patrol uit te breiden tot The Lost Patrol Band. Ook al kan ik beiden niet vergelijken met elkaar poneer ik toch deze stelling “da was gene slechte zet zunne”. Twee hoogst amusante albums waren het gevolg van deze uitbreiding.
Het concept van deze albums is vrij simpel, luchtige teksten gebracht op muziek die teruggrijpt naar de punkrock/powerpop van de jaren ’70/’80, invloeden zoals the Buzzcocks, the Jam, Undertones,… vormen hierbij enige vorm van referentie. Teruggrijpen naar de roots van het punkrock gebeuren dus. De selftitled is meer poppy georiënteerd en bevat synthesizers die het geheel ondersteunen, love it or hate it. De tweede plaat, Automatic is daarentegen iets energieker en harder, gitaren en drum krijgen een meer prominente plaats. Dit is een brok rauwe, catchy powerpop waar je vandaag de dag niet snel iets beters van zal vinden. Wat beide platen gemeenschappelijk hebben is het gemakkelijk in het oor liggend powerpop geluid, dat zoveel catchy hoeken bevat waarbij het speelplezier van afdruipt. Tegelijkertijd heb je bij deze platen ook het onbeschrijflijke typische gevoel dat ik toch krijg bij het luisteren naar Zweedse punkrock zoals Randy, Millencolin, Voice of a Generation,… Het moet voor Lyxzén dus noodzakelijk harde muziek zijn om zich in te kunnen verliezen. Voor wie enkel vertrouwt is met Refused of the International Noise Conspiracy is dit ongetwijfeld een verrassende nieuwe blik op de persoonlijkheid van deze Zweed.
Omdat het harde ruige werk niet te laten valt
Zo, Dennis Lyxzén en David Sandström van Refused die tezamen een hardcoreband starten. Oh, dit gaat ongetwijfeld vernieuwend en grensverleggend zijn, dit gaat in het verlengde van Refused liggen, ik ga spontaan in mijn broek klaarkomen. Als je dit denkt en verwacht, stop dan maar al met lezen. AC4 is een goede ouwe pot snelle, harde hardcore waarbij de regel van “klok je nummers niet af boven de twee minuten” perfect wordt nageleefd. Waarbij Refused de grenzen van het genre aftastte en een beeld probeerde te vormen van waar het genre naar toe zou kunnen gaan, brengt AC4 een beeld van waar het genre vandaan komt. Voor vele fans van Refused is dat blijkbaar een reden om AC4 onmiddellijk links te laten liggen en af te breken, wat een geezballs.
Lyxzén die zich de longen uitschreeuwd bij AC4
Glazen en barkrukken die in het rond vliegen, zweet dat van het plafond druipt, dives vanop de bar, voetafdrukken planten op het plafond, vuist in de lucht meezingen, dansen in bloot bovenlijf,… dat is de sfeer die deze plaat bij me oproept. Recht door de zee snelle, korte, harde, ouwe punk/hardcore zoals het 30 jaar geleden al gespeeld werd. Er is geen klote vernieuwend aan, maar wie geeft daar nu een fuck om als het resultaat dergelijke energiebom is. De Enola Gay had even goed de debuutplaat van AC4 op Hiroshima kunnen droppen en toch hetzelfde resultaat bereiken, awesome.
Het openingsnummer van de plaat, eventjes opbouwen met een stevige riff en dan volle snelheid, zang en het feest kan beginnen
Back to basics, dus waarom niet in een tuin spelen waar op de achtergrond de was hangt te drogen?
