…And Out Come the Wolves (1995)

Moest er zoiets bestaan als punkrockperfectie dan is …And Out Come the Wolves er op nog geen scheet van verwijderd. Indien ik een lijst van beste punkrockalbums ooit had, zou dit ongetwijfeld in de top drie staan. Het was via het nummer ‘Time Bomb’ (ironisch genoeg het enige niet punknummer op dit album) dat ik in 2001 in contact kwam via punkrock en mijn leven een betere wending kreeg. Dit is de eerste cd die ik ooit gekocht heb met 17 zuurverdiende euro’s , wat in die tijd een fortuin was voor een arme tiener als mij. Geen bier voor mij toen dat weekend. Eén weekend geen bier voor een plaat dat ik al bijna 10 jaar wekelijks opzet, vrij goede deal lijkt me dat. Woord voor woord ken ik deze plaat uit het hoofd, the punk is big in this young padewan als ik deze plaat opleg.

Tegen 1995 had Rancid zich stevig gevestigd in het punkrockwereldje. Let’s Go was een eclatant succes. De wolven van de grote platenmaatschappijen kwamen uit hun hol, maar Rancid liet zich niet opvreten. Een goede plaat uitbrengen waarop ze als band verder groeiden was prioriteit. Waar Let’s Go nog vrij rauw was, klinkt …And Out Come the Wolves iets meer gepolijst met een heel grote aandacht voor melodie, gitaarlijnen en de opbouw van nummers die zich direct in het oor nestelen. Dat the Clash een enorme invloed is op Rancid ligt voor de hand bij het beluisteren van dit album, de jaren ’70 vonden een moderne ingang met Rancid. Voor wie de eerste twee albums te ruw vond, kan deze plaat niet anders dan heel toegankelijk klinken. Dit feit ontging MTV en de radiostations niet. De singles ‘Roots Radicals’, ‘Time Bomb’ en ‘Ruby Soho’ kregen veel airplay in de tijd dat de punkrockrevival op volle toeren draaide.

Voor het eerst in zijn bestaan, grijpen Matt en Tim terug naar Operation Ivy. Ska-elementen vinden hun ingang in het geluid van Rancid. Het two tone tribuut ‘Time Bomb’ is hier de duidelijkste exponent van. Ook de liefde voor reggea blijft niet onbezongen. Het nummer ‘Roots Radicals’ is een eerbetoon aan roots reggea (een politieke activistisch subgenre van reggea). Naast Operation Ivy invloeden in het geluid, krijgt de tijd van Tim en Matt bij deze band ook aandacht. Het nummer ‘Journey to the End of the East Bay handelt hierover: “started in 87 ended in 89, got a garage or an amp we’ll play anytime, it was just the 4 of us, yeah man the core of us, too much attention unavoidably destroyed us”.  Natuurlijk zijn de vertrouwde Rancid elementen nog altijd aanwezig. De nummers blijven heel catchy, Tim’s apart stemgeluid, afwisselende zanglijnen en Matt’s baslijnen die de nummers blijven dragen. De bassolo in Maxwell Murder is nog altijd een objectief voor vele punkrockbassisten.

Kortom dit album is een absolute must voor iedereen die ook maar enige interesse in punkrock heeft. De populariteit van dit album liegt er niet om. Ik luister hier al meer dan 10 jaar geregeld naar zonder dat ik het ooit beu ben geraakt. Voor een ambetant rotjoch dat vrij veel dingen heel snel beu is, wilt dat toch al wat zeggen.

Opener op Pukkelpop 2003, alles kapot

Black coat, white shoes, black hat, cadillac

Roots Radicals live in 2011

Olympia Wa

Over Operation Ivy, aanstekelijk baslijntje

Let’s Go (1994)

Aan creativiteit geen gebrek in het Rancid kamp begin jaren ’90. Na de toevoeging van de nozem Lars Frederiksen werden er al snel 23 nummers uit de mouw geschud en nog geen jaar na hun debuutplaat belandde Let’s Go in de platenzaken. Let’s Go was de start van de afwisselende zang tussen Lars Frederiksen en Tim Armstrong. Matt Freeman zijn zang verdween hierdoor na de achtergrond, gelukkig mag deze man nog volledig zijn ding doen op ‘Tenderloin’ en ‘Black and Blue’.

Op deze plaat evolueert Rancid verder. Dit is nog altijd vrij rauwe punkrock, maar de snelheid en hardheid evolueren naar meer aandacht voor melodie en opbouw van de nummers. Dit alles nog steeds ondersteunt door de waanzinnige baslijnen van Freeman. De combinatie van dit alles maakte het geluid meer toegankelijker. De definitieve doorbraak van Rancid lag in het verschiet, dit ontging de haaien van de grote platenmaatschappijen niet. Al vlug kregen deze vier punkers contracten met meerdere nullen onder de neus geschoven. In tegenstelling tot generatiegenoten Green Day en the Offspring koos Rancid voor artistieke integriteit en niet voor het snelle geld. Als je kijkt naar waar Rancid nu staat en wat de andere twee tegenwoordig presteren, weet je wel wie toen de juiste beslissing genomen heeft.

Zo, deze plaat is dus toegankelijker, blijft minstens even catchy en de toevoeging van Lars bleek een uitstekende zet te zijn. Met zijn stem en gitaarwerk drukt hij zeker een stempel op de evolutie van de band.  Met de twee openers wordt het snel duidelijk dat deze plaat veel ambitieuzer is dan zijn voorganger en dat Rancid nieuwe wegen bewandelt. De samenzang tijdens veel van de refreinen springt onmiddellijk in het oor, wat het geheel een veel luchtigere indruk geeft. Alles klinkt ook veel plezanter, minder ernstig dan op de eerste plaat. Bijvoorbeeld ‘Radio’ is puur plezier, een ode aan muziek. De band durft zelfs af en toe ook gas terug genomen zoals met ‘Salvation’ zonder dat het ergerlijk is of de plaat onderuit haalt. Let’s go is een uitstekend vervolg en tekenend voor de verdere evolutie van de band. Dit is mijn tweede favoriete Rancid plaat. Ik was ook blij als een klein kind toen ik deze plaat ergens tweedehands op 2 x 10″ witte vinyl vond.

Instant klassieker:

En nog zo één:

Even gas teruggenomen:

Fuck yeah, Matt Freeman:

Rancid (1993)

Herinneringen aan Operation Ivy vegen Tim Armstrong en Matt Freeman met de debuutplaat van Rancid onmiddellijk van tafel. Vrolijke ska-elementen ruimen plaats voor ruwe harde snelle punkrock. Ik heb deze plaat lang links laten liggen omdat dit debuut in zekere zin afwijkt van het latere werk van Rancid. Dit is veel ruwer en harder dan de Rancid platen waarmee ik aanvankelijk met in contact ben gekomen. Ik wist niet goed wat aan te vangen met dit en wat er van te denken. Achteraf heb ik dan toch de moeite genomen dit eens aandachtig te beluisteren met een open geest en wat een ontdekking. Deze plaat past uitstekend in het verhaal en bevat alle elementen voor een goede Rancid plaat. Nu ja, niet alle elementen, zo is Lars Frederiksen afwezig, deze kwam pas bij de band na de opnames van dit debuut.

Wat dan wel? Dit is catchy, goed catchy, niet Lady Gaga catchy, dat is slecht catchy, hoeveel keer kan ik het woord catchy in een zin gebruiken? Het basspel van Matt Freeman springt ook onmiddellijk in het oor. Waar bij punkrock de basgitaar vaak een instrument is dat zich op de achtergrond bevindt en zich beperkt tot het volgen van de gitaar/drum krijgt de bas bij Rancid een prominente rol. Matt Freeman schudt massa’s catchy riffs uit zijn mouw en eist hierbij zijn plaats op de voorgrond op. Niet enkel met zijn bas verschijnt Freeman geregeld op de voorgrond. Met zijn ruwe stem is Freeman ook een uitstekende zanger die een perfecte aanvulling vormt op Tim Armstrong, geregeld neemt hij zelfs de hoofdstem voor zijn rekening, een rol die op de latere platen ingevuld zal worden door Lars Frederiksen. Eigenlijk is dat best een spijtige zaak, aangezien Matt Freeman zijn zang fucking cool is. Tekstueel is dit ook een echte punkplaat, voor zover je tekstueel kan spreken over een echte punkplaat. Slechte opvoeding, uitsluiting, armoede, vriendschap, alcoholisme, nergens bijhoren, de outcast zijn,… het passeert allemaal de revue. Dit is zeker niet de meest luistervriendelijke plaat die Rancid gemaakt, maar als je van punkrock houdt, kan je niet anders dan dit een steengoede plaats vinden (of misschien ook niet, maar dan is uw mening niet juist).

Let op het invallen van Matt Freeman’s stem:

Een typische Rancid intro:

Alweer een typische bassintro:

Eén van mijn favoriete punkrocknummers over alcoholgebruik;

“It has been six years since we’ve been here, next time it won’t take so long!” Wijze woorden uitgesproken door Lars Frederiksen (wiens voorhoofd toen nog niet versiert was met het woord skunx) en die mij alvast lieten hopen op een snelle terugkomst. Zes jaren vlogen voorbij, geen Rancid te bespeuren, onnozele Lars, zeven jaar later, niet veel nieuws aan de horizon, onnozele Lars, acht jaar later, gaan die ooit nog eens de grote plas oversteken, onnozele Lars? 8 jaar en 3 maand later, Rancid prijkt bovenaan de affiche van Groezrock 2012, eindelijk! Voor het tweede jaar op rij een band boeken waar ik als sinds het beging van mijn carrière als punkrocker naar luister, chapeau, ik ben een gelukkig muzikaal man.Soit, wat is nu de bedoeling hiervan? Aangezien ik een grote Rancid fan ben en ik vind dat iedereen die into punkrock is dit objectief gezien een goede band hoort te vinden, wil ik hier voorzien in een introductie voor de heidenen die niet echt vertrouwd zijn met Rancid. Vandaag een kleine introductie met de ontstaansgeschiedenis van de band en achteraf telkens het voorstellen van één album.

Het eerste wapenfeit

Operation Ivy, het eerste wapenfeit van Tim Armstrong en Matt Freeman

Rancid mag dan heel invloedrijk zijn en als een raket naar de punkrockhemel geschoten zijn, de invloed van de helft van Rancid namelijk zanger/gitarist Tim Armstrong en Matt Freeman blijft niet beperkt tot rocken met Rancid. Eind jaren ’80 wisten ze een ganse scene in Californië wakker te schudden met de skapunk band Operation Ivy. Voor wie deze band een nobele onbekende is, beeld u aub geen ska in met toeters en trompetten en andere circus onzin, dat is het gelukkig niet. Wat is het dan wel? Een steengoede punkrock band die in die tijd met een verfrissend nieuw geluid aankwam met ska invloeden. Voor velen plaveide deze band de weg voor de punkrock revival van de jaren ’90. Zo was ondermeer Billie Joe Armstrong van Green Day een vaste klant bij Operation Ivy concerten en laat zijn band nu één van de grootste punkrockbands van de jaren ’90 zijn.

Operation Ivy was meer dan alleen een nieuw verfrissend geluid. Met zijn politiek getinte teksten vanuit een persoonlijk standpunt probeerde zanger Jesse Michaels de luisteraars een geweten te schoppen, aan te zetten tot na te denken en niet zomaar blind te conformeren. Michaels was 19-20 jaar oud toen hij deze teksten schreef, maar dat neemt niet weg dat deze niet waardevol zijn. Ik durf zo ver te gaan dat dit tekstueel één van de beste punkrockbands allertijden is.

Energieke liveshows met veel sfeer die met volle overgave gespeeld werden, veel meer heb je niet nodig om op korte tijd een uitmuntende livereputatie op te bouwen. Met gans die schare van volgelingen zou je haast denken dat Operation Ivy een sekte was. Een punkrock sekte hoe cool zou het zijn? In plaats van naakt hand in hand rond een boom te dansen, een rituele circlepit, ik zou het diggen. Het ging heel snel voor de band en al snel doken de haaien van de grote platenmaatschappijen op. De band wist niet goed wat te doen met al deze aandacht en wou niet tegen zijn idealen in handelen. Splitten dan maar. In het nummer van Journey to the End of the East Bay van Rancid wordt dit ook beschreven:

“Started in ’87, Ended in ’89, Got a garage or an amp, we’ll play anytime. It was just the four of us, Yeah man the core of us, Too much attention unavoidably destroyed us. Four kids on tour, 3,000 miles, in a four door car, not knowing what was going on. We got a million years, of tourin’ out like this, Hell no, no premonition could have seen this”

Om alles even kort samen te vatten, iedereen die geïnteresseerd is in punkrock hoort Energy van Operation Ivy in huis te halen. Deze plaat bevat alle nummers die de band ooit heeft opgenomen. Mijn exemplaar is alvast zo vaak gedraaid dat het bijna aan vervanging toe is. Ik hou van deze band. Moest het een vrouw zijn, ik zou ze ten huwelijk vragen met een gouden ring met een knoert van een diamant erop.

Veelvuldig gecoverd door o.a. Green Day en Millencolin

als puber veelvuldig toegepast

Eén van mijn favorieten omdat ik het niet laten kan, maar check aub alles van deze band uit, it’s a lifechanger

Punkrock om de alcoholduivel te verdrijven

Zo, Operation Ivy’s korte succesverhaal is ten einde gelopen. Bandleden gingen hun eigen weg op. Allé, het is te zeggen, Tim en Matt zijn al vrienden sinds hun vijf jaar en bleven dat ook. Ondertussen speelde ze samen even in de skaband the Dancehall Crashers en vormden ze de band Downfall. Beide verhalen waren van korte duur. Tim Armstrong bevond zich in een soort van zwart gat, was een tijdje zelfs dakloos en stond aan de start van een veelbelovende carrière als beroeps alcoholieker. Om Tim’s gevecht met alcohol te ondersteunen en hem iets om handen te geven stelde Matt Freeman voor om tezamen met Tim’s kamergenoot Brett Reed op drum een band te beginnen. De geboorte van Rancid was een feit!

Stijlvol volgens een toonaangevend modeblad, heel fancy fo a punk imo

 Van hardcore naar folk naar powerpop

Zoals de vaste lezers (ik ga er vanuit dat ik er een aantal heb voor mijn zelfbeeld in stand te houden) weten, kan ik een goede dosis powerpop wel smaken en laat The Lost Patrol Band dit nu in een uitstekende bereiding voorschotelen. Dit is natuurlijk helemaal niet vergelijkbaar met Refused en de verbazing was toch redelijk groot toen ik ontdekte dat dit een geesteskind is van Lyxzén. Aanvankelijk droeg dit project de naam The Lost Patrol, zonder de band dus. Dit valt ook vrij letterlijk te nemen, enkel Lyxzén en een gitaar die folk geïnspireerde nummers speelde. Muziek daterende lang voor de periode waarin het heilige punkvuur ontstoken werd. Onder deze naam kwamen twee albums terecht in de winkelrekken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hier nog nooit iets van beluisterd heb en er dus verder ook niks aan toe te voegen heb.

Na een tijdje leek onze Dennis uitgekeken op dat akoestisch gedoe en kwam de tijd om The Lost Patrol uit te breiden tot The Lost Patrol Band. Ook al kan ik beiden niet vergelijken met elkaar poneer ik toch deze stelling “da was gene slechte zet zunne”.  Twee hoogst amusante albums waren het gevolg van deze uitbreiding.

Het concept van deze albums is vrij simpel, luchtige teksten gebracht op muziek die teruggrijpt naar de punkrock/powerpop van de jaren ’70/’80, invloeden zoals the Buzzcocks, the Jam, Undertones,… vormen hierbij enige vorm van referentie. Teruggrijpen naar de roots van het punkrock gebeuren dus. De selftitled is meer poppy georiënteerd en bevat synthesizers die het geheel ondersteunen, love it or hate it. De tweede plaat, Automatic is daarentegen iets energieker en harder, gitaren en drum krijgen een meer prominente plaats. Dit is een brok rauwe, catchy powerpop waar je vandaag de dag niet snel iets beters van zal vinden. Wat beide platen gemeenschappelijk hebben is het gemakkelijk in het oor liggend powerpop geluid, dat zoveel catchy hoeken bevat waarbij het speelplezier van afdruipt. Tegelijkertijd heb je bij deze platen ook het onbeschrijflijke typische gevoel dat ik toch krijg bij het luisteren naar Zweedse punkrock zoals Randy, Millencolin, Voice of a Generation,… Het moet voor Lyxzén dus noodzakelijk harde muziek zijn om zich in te kunnen verliezen. Voor wie enkel vertrouwt is met Refused of the International Noise Conspiracy is dit ongetwijfeld een verrassende nieuwe blik op de persoonlijkheid van deze Zweed.

Omdat het harde ruige werk niet te laten valt

Zo, Dennis Lyxzén en David Sandström van Refused die tezamen een hardcoreband starten. Oh, dit gaat ongetwijfeld vernieuwend en grensverleggend zijn, dit gaat in het verlengde van Refused liggen, ik ga spontaan in mijn broek klaarkomen. Als je dit denkt en verwacht, stop dan maar al met lezen. AC4 is een goede ouwe pot snelle, harde hardcore waarbij de regel van “klok je nummers niet af boven de twee minuten” perfect wordt nageleefd. Waarbij Refused de grenzen van het genre aftastte en een beeld probeerde te vormen van waar het genre naar toe zou kunnen gaan, brengt AC4 een beeld van waar het genre vandaan komt. Voor vele fans van Refused is dat blijkbaar een reden om AC4 onmiddellijk links te laten liggen en af te breken, wat een geezballs.

Lyxzén die zich de longen uitschreeuwd bij AC4

Glazen en barkrukken die in het rond vliegen, zweet dat van het plafond druipt, dives vanop de bar, voetafdrukken planten op het plafond, vuist in de lucht meezingen, dansen in bloot bovenlijf,… dat is de sfeer die deze plaat bij me oproept. Recht door de zee snelle, korte, harde, ouwe punk/hardcore zoals het 30 jaar geleden al gespeeld werd. Er is geen klote vernieuwend aan, maar wie geeft daar nu een fuck om als het resultaat dergelijke energiebom is. De Enola Gay had even goed de debuutplaat van AC4 op Hiroshima kunnen droppen en toch hetzelfde resultaat bereiken, awesome.

Het openingsnummer van de plaat, eventjes opbouwen met een stevige riff en dan volle snelheid, zang en het feest kan beginnen

Back to basics, dus waarom niet in een tuin spelen waar op de achtergrond de was hangt te drogen?

 
Goed, ik ben Elia en ga een stukje schrijven met als doel de mensen wat muziek te leren kennen. Genoeg over mij.

Ik volg dit alles hier al een tijdje. Soms staat er goede muziek op, soms slechte. Gelieve mij met dezelfde genade en open geest te benaderen. ‘t Is niet omdat het uw ding niet is dat het slecht is. ‘t Is niet omdat je het niet gewend bent om zo’n muziek te horen dat je het niet goed kan gaan vinden en genrenazi’s (‘ik luister alleen maar naar…’) zijn sowieso losers. (Hou die gedachte even vast).

Bij de meeste mensen die gek genoeg zijn om al dat gezever over muziek hier te lezen (in plaats van gewoon te luisteren naar muziek, bijvoorbeeld), zal Sonic Youth wel bekend in de oren klinken. Moest je het in Keulen horen donderen en er zijn toevallig ook plannen omtrent een deelname aan een lokale muziekquiz… Informeer dan best of er ook een zuipbeker aan de quiz verbonden is. Kwestie van de gaten in uw cultuur met bier te kunnen vullen.

Terug naar de mooie kant van de mensheid: de mogelijke hardcore Sonic Youth fans onder jullie zullen zich dan mogelijk ene Gustafsson herinneren die ooit samenwerkte met deze band. (Plaat waarover sprake Hidros 3 en ook nog een EP’tje live opgenomen op Roskilde). Als je die platen kent, proficiat. Als je ze slecht vond, pech. Het draait hier wel degelijk rond Gustafsson.

Gustafsson is kort gezegd één van de gangmakers in de huidige freejazzscene, bekend voor zijn hevige saxofoonspel, dat dan blijkbaar muziektechnisch gezien ook nogeens straf is. Bij gebrek aan muzikale scholing geloof ik de conservatoriummensen maar op hun woord als die zo’n dingen tegen mij verkondigen. Voor een breder publiek: als er ooit iemand in zou slagen om een saxofoon letterlijk kapot te blazen, dan zou het Gustafsson zijn. (Zou dan meteen ook het in brand steken van gitaren in een ander daglicht stellen).

Wat meer is, Gustafsson is niet gewoon een solo artiest, maar treedt al enkele jaren op met The Thing. Samen met het Brötzmann Quartet, is the Thing eigenlijk een begrip in de vrije jazz. Zelf ben ik helemaal niet thuis in jazz, maar The Thing is geen Miles Davis, punt. Ik heb zelf de chance gehad om de gasten live aan het werk te zien, en dat ging ongeveer zo:

Voor het optreden begon (in de Resistenza, in Gent!) moest je € 10 neertellen. Geen inkom voor het concert, maar een soort krediet bij het café. Je wordt simpelweg geacht om voor € 10 te consumeren. Laat je dus zeker niet afschrikken door de ‘inkomprijzen’ van de Resistenza. Ge moogt ze namelijk opzuipen, om het cru te stellen. Vervolgens, trap af, gordijn door, kelder in en een stoeltje claimen. Eén of andere dikzak is bezig met aan een camera te prutsen (dank u dikke, veel goede filmpjes op youtube van the thing) en ondertussen geniet het 95% mannelijke veertiger publiek nog van een tripel alvorens Gustafsson bedeesd naar de microfoon stapt. Hij bedankt ons allen voor onze komst, de contrabassist tapet nog snel z’n vingers in (is echt nodig, zo bleek later), en dan begint het, euhm, ding. (Pun not intended)

Een muur van geluid, een contrabas die even snel of sneller solo’s kan spelen dan om het even welke gitaar die ik ooit zag, een drummer die snel, hard en ingewikkeld speelt maar op de één of andere manier nog een stevig ritme in de chaos legt en ondertussen een saxofoon die toch nog ruimte vindt om ertussen te brullen. Het concert vertrekt niet, het ontploft en neemt heel de kelder mee. Dat duurt dan ongeveer een uur, oef-pauze-tripel-trap af, terug een uur. Na afloop gaan de midlifers nog een praatje slaan met de grootmeesters, Gustafsson gaat zelf even naast het merchandisetafeltje staan, geeft een complimenten over een NoMeansNo Tshirt van een fan (‘one of the best punk albums, ever’) en gaat vervolgens de trap op om zelf aan de toog te gaan zitten. Net zoals de rest van The Thing trouwens.

Zonder zever één van de beste dingen die ik ooit zag. Sick of It All en co werden even naar studio 100 gestampt door deze Noormannen. Beste aan het verhaal is misschien nog dat je deze band, en hun vriendjes dikwijls ook, gewoon in cafés en kleine zalen kan gaan bewonderen. Zonder opdringerige fans met meer shirts dan platen van hun idolen, zonder dure tickets, zonder ondergezeken toiletten en zonder schuimloos bier in bekers. Fugazigewijs wordt er ook niet gemosht op hun concerten, iedereen blijft zelfs braaf op z’n stoel. Maar net zoals bij Fugazi wordt de muziek er niet minder op. Muzikanten van wereldniveau in donkere kelders met schappelijke toegangsprijzen.

Muziek voor iedereen, zonder teveel franjes errond. (Fundamenten van de punk, iemand?) Het mag duidelijk zijn wat ik hier probeer te zeggen: check de filmpjes EN word vooral fan van de FBpagina. Niet omdat ik hun pr-slet ben, maar omdat je dan hun optredens kan spotten als ze nog eens passeren. Filmpjes van vloedgolven maken ook niemand nat, deze natuurkracht laat zich ook liever live beleven.

https://www.facebook.com/ThingJazz

Op deze plaat slaagt hij er volledig in een heel divers palet aan muziekstijlen aan te bieden zonder dat het een rommeltje wordt. Gaande van swingende rock ‘n roll over rockabilly tot country naar blues tot swing naar soul met hier en daar een vleugje jazz. Het allegaartje van stijlen wisselt zich vlot af tot een heel aangenaam geheel. Al van de swingende vrolijke opener “Never Could Say No” (dat ik helaas niet op youtube vind) ben je vertrokken voor een trip doorheen de muziekgeschiedenis. Van die romantici die vinden dat vroeger alles beter was, kunnen in 2011 nog altijd hun hart ophalen aan deze plaat. Ergens volgend jaar ga ik nog eens een bericht wijden aan deze man. Nu laat ik wegens tijdsgebrek de muziek voor zich spreken.

Anyone Can Do It (zegt er iemand the Clash?)

I Think I Fell In Love Today

You Devil You (beetje country kan nooit kwaad)

Eén van de eerste hoogtepunten speelde zich af in februari. Ondanks mijn drukke stageperiode en het vele werk vond ik het toch de moeite om af te zakken naar het voor mij verre en exotische Leuven. The Undertones, één van de betere pop/punkrock bands uit de muziekgeschiedenis was hiervoor de reden.

Opener van de avond was TV Smith, mij compleet onbekend. Ik was dan ook aangenaam verrast dat ik met de ene na de andere punkklassieker om de oren werd geslaan. De man bleek namelijk in een ver verleden zanger geweest te zijn van the Adverts en die band was me dan weer wel bekend. Een goeie pot Britse punk uit de jaren ’70, ideale ontspanning tussen het werk door.

Een avond die goed werd ingezet en het beste moest nog komen. Nu, ik ben al lang fan van the Undertones (check mijn blogbericht van een tijdje terug hierover) en ik ben van mening dat iedereen die ook maar een beetje interesse in punkrock heeft die eerste plaat in huis dient te halen. En Teenage Kicks werd zeker niet onterecht door John Peele uitgeropen als beste popnummer allertijden (zo’n referentie staat altijd goed op je cv als band). Natuurlijk zijn het tegenwoordig oude knarren en dan kan je wel eens sceptisch zijn als die nummers vol met tienerangst, -dromen en -problemen ten berde brengen. En het feit dat Feargal Sharkey met zijn kenmerkende stem al een tijdje de band heeft verlaten, kunnen de verwachtingen sterk doen dalen.

Ondanks deze zaken keek ik hier toch enorm hard naar uit. En niet onterecht zou blijken. De eerste zin van de show was “Hi, we are the Undertones and we’re gonna play our first album entirely, which is quite marvelous”. Onmiddellijke extase als gevolg, wetende dat die plaat alleen maar hits, hits en nog eens hits bevat. Ik ga hier vrij kort in zijn, dit was een geweldig optreden, de muzikanten gingen er volop voor, de nieuwe zanger was aanvaardbaar en alles woord voor woord meezingen is het beste ooit. Trouwens ook heel veel respect dat de band Teenage Kicks niet hield als afsluiter en zoveelste bisnummer maar het gewoon midden in de set speelde zonder er veel troelala rond te maken. Zowat het ganse optreden valt terug te vinden op youtube, aanradertje om te bekijken! Alvast hieronder een drietal hoogtepunten:

Get Over You (mijn favoriet nummer):

Let’s Talk About Girls

My Perfect Cousin

Als mijn eerste contributie aan Timotheüs zijn rock ‘n roll internet-krantje, ga ik het hebben over een paar van de graafste grieten van de wereld. Grieten en goede muziek, een combinatie die ik zeker kan smaken, en jij maar best ook. Uiteraard heb ik het hier over The Donnas. Deze 4 vrouwen rocken al sinds 1993 de pannen van het dak. Ik ga het hier enkel hebben over hun eerste albums, hun latere werk kan mij, op enkele uitzonderingen na, helaas minder bekoren.

In 1997 zag hun eerste album (simpelweg ‘The Donnas’ genaamd) het levenslicht en dat was mijns inziens meteen een schot in de roos. Minder rock ‘n roll dan hun oudere werk, meer poppunk, meer Ramones. Duidelijke Ramones-invloeden,… dan is het geen wonder dat ik het kan appreciëren. Voor gecompliceerde muziek moet u niet bij dit album zijn, voor een fijne brok simpele poppunk des te meer. Inhoudelijk is dit album behoorlijk coherent. Drugs roken, kerels binnendoen en feesten, daar blijken deze meiden wel van te houden, thema’s die ook op hun latere albums overvloedig aan bod komen. Grave grieten die wel weten wat een avondje plezier maken inhoudt, zou u dan denken. Markant is echter dat het hele album (en ook alle bonus-tracks die op de re-release staan, op een cover Da Doo Ron Ron na) geschreven is door Darin Raffaelli, hun toenmalige producer. De bonus-tracks zijn trouwens te mijden, de kwaliteit van die opnamens is op z’n minst bedenkelijk.

Get Rid Of That Girl

Minder fijn is helaas hun tweede album ‘American Teenage Rock ‘n’ Roll Machine’. Raffaeili is hier afwezig en dat is te merken. Eerst en vooral The Donnas laten meer rock ‘n roll-invloeden in hun muziek doorsijpelen, echter, dat is niet het probleem van het album. Het feit dat ze helemaal geen goede nummers schreven in die periode, daar knelt het schoentje. De opener Rock ‘n’ Roll Machine is zeer sterk, helaas gaat het daarna in ijltempo bergaf met de kwaliteit van de deuntjes. Een jammere zaak. Ik schrijf niet graaf over muziek die ik niet leuk vind dus ik ga het voor dit album hier bij laten.

Rock ‘n’ Roll Machine (mijn excuses voor het lelijke lettertype in het filmpje)

Get Skintight trekt muzikaal gezien de lijn van het vorige album door, maar de muziek is nu wel goed, een meevaller van formaat. Fijne anekdote, de mannen van Skintight Records (u mogelijk bekend van the Priceduifkes en andere acts) hebben hun naam gepikt van dit album. De opener met de toepasselijke naam ‘Skintight’ zet meteen de toon voor de rest van het album. Een goeie pot punkrock over dezelfde onderwerpen als altijd, jongens, uitgaan en andere dingen waar ruige grieten hun dagen mee vullen. Zoals ik al liet uitschijnen blijft het niveau van de nummers op dit album wel hoog. Vooral het begin van het album is erg sterk, met Hyperactive nog als tweede nummer. Het tempo gaat er in het derde nummer, You Don’t Wanna Call, wel een beetje uit, maar the Donnas bewijzen hier dat ze ook met iets tragere nummers hun weg weten. Ik ben wel fan. Andere hoogtepunten op dit album zijn onder andere Doin’ Donuts en de twee laatste nummers, Too Fast For Love (een cover van Mötley Crüe) en Zero. Vooral Doin’ Donuts is een hitje waaruit blijkt dat the Donnas gaarne een heel weekend lang rocken en zich weinig aantrekken van bijvoorbeeld de voortuin van de buurman. Waarom zouden ze ook? Na nog pakweg een half dozijn nummers die ook goed zijn, belanden we dan aan bij de hiervoor genoemde twee laatste nummers. The Donnas schijnen heel goed te begrijpen dat een album niet alleen sterk moet beginnen, maar ook dito moet eindigen. Een cover doet het altijd goed tegen het einde van een album en Too Fast For Love is zonder twijfel een cover waar ik van kan genieten. Deze meiden blijven het origineel behoorlijk trouw, maar door de vrouwelijke zang maken ze zich het nummer toch meer eigen, goede cover. De afsluiter, Zero, is weer een sneller nummer en is ook erg aanstekelijk. Vooral het einde van het nummer, met fade-out, maakt het toch nog geschikt als een afsluiter van het album.

Skintight

Too Fast For Love

Hierbij trap ik af met Lies van the Knickerbockers. Bij het beluisteren van dit nummer kan je bijna niet de associatie leggen met the Beatles. Een ongetraind oor zal zelfs denken dat dit the Beatles zijn. Op zich niet onbegrijpelijk. Het begint direct met het refrein zoals meerdere Beatles hits, de stem doet heel sterk denken aan John Lennon, het gitaarspel zou George Harrison niet anders doen, de achtergrondzang,..  Maar Lies dat een top 20 hit was in 1966 wordt te vaak afgeschreven als een simpele zoveelste Beatles imitatie. Om twee redenen is dit een onterechte denkwijze.

1) Een zoveelste Beatles imitatie zou zich focussen op het poppy van the Beatles. Begrijp me niet verkeerd, the Beatles hebben heel veel goede popnummers geschreven. Maar wees eerlijk, al dat poppy gedoe is soms teveel van het goede en kan ook gewoon enorm vervelen (daarom dat ik ook absoluut een Stones man ben in de eeuwige discussie vanwege de ruigheid). The Knickerbockers focussen zich eerder op de hard rock kant en de meer ruige kant van the Beatles, iets wat vele andere ‘imitators’ niet doen.

2) Het eerste gezegd zijnde, dit nummer is veel agressiever en ruiger dan the Beatles. Zulk ruig gitaarspel zal je niet snel terugvinden bij the Beatles. Hierdoor overtreft het nummer in een bepaald opzicht zelfs the Beatles (ik trek dergelijk ruig spel uitstekend).

Los van dit alles is dat gewoon een ongelooflijk catchy en swingend nummer, genieten geblazen op repeat!