“It has been six years since we’ve been here, next time it won’t take so long!” Wijze woorden uitgesproken door Lars Frederiksen (wiens voorhoofd toen nog niet versiert was met het woord skunx) en die mij alvast lieten hopen op een snelle terugkomst. Zes jaren vlogen voorbij, geen Rancid te bespeuren, onnozele Lars, zeven jaar later, niet veel nieuws aan de horizon, onnozele Lars, acht jaar later, gaan die ooit nog eens de grote plas oversteken, onnozele Lars? 8 jaar en 3 maand later, Rancid prijkt bovenaan de affiche van Groezrock 2012, eindelijk! Voor het tweede jaar op rij een band boeken waar ik als sinds het beging van mijn carrière als punkrocker naar luister, chapeau, ik ben een gelukkig muzikaal man.Soit, wat is nu de bedoeling hiervan? Aangezien ik een grote Rancid fan ben en ik vind dat iedereen die into punkrock is dit objectief gezien een goede band hoort te vinden, wil ik hier voorzien in een introductie voor de heidenen die niet echt vertrouwd zijn met Rancid. Vandaag een kleine introductie met de ontstaansgeschiedenis van de band en achteraf telkens het voorstellen van één album.

Het eerste wapenfeit

Operation Ivy, het eerste wapenfeit van Tim Armstrong en Matt Freeman

Rancid mag dan heel invloedrijk zijn en als een raket naar de punkrockhemel geschoten zijn, de invloed van de helft van Rancid namelijk zanger/gitarist Tim Armstrong en Matt Freeman blijft niet beperkt tot rocken met Rancid. Eind jaren ’80 wisten ze een ganse scene in Californië wakker te schudden met de skapunk band Operation Ivy. Voor wie deze band een nobele onbekende is, beeld u aub geen ska in met toeters en trompetten en andere circus onzin, dat is het gelukkig niet. Wat is het dan wel? Een steengoede punkrock band die in die tijd met een verfrissend nieuw geluid aankwam met ska invloeden. Voor velen plaveide deze band de weg voor de punkrock revival van de jaren ’90. Zo was ondermeer Billie Joe Armstrong van Green Day een vaste klant bij Operation Ivy concerten en laat zijn band nu één van de grootste punkrockbands van de jaren ’90 zijn.

Operation Ivy was meer dan alleen een nieuw verfrissend geluid. Met zijn politiek getinte teksten vanuit een persoonlijk standpunt probeerde zanger Jesse Michaels de luisteraars een geweten te schoppen, aan te zetten tot na te denken en niet zomaar blind te conformeren. Michaels was 19-20 jaar oud toen hij deze teksten schreef, maar dat neemt niet weg dat deze niet waardevol zijn. Ik durf zo ver te gaan dat dit tekstueel één van de beste punkrockbands allertijden is.

Energieke liveshows met veel sfeer die met volle overgave gespeeld werden, veel meer heb je niet nodig om op korte tijd een uitmuntende livereputatie op te bouwen. Met gans die schare van volgelingen zou je haast denken dat Operation Ivy een sekte was. Een punkrock sekte hoe cool zou het zijn? In plaats van naakt hand in hand rond een boom te dansen, een rituele circlepit, ik zou het diggen. Het ging heel snel voor de band en al snel doken de haaien van de grote platenmaatschappijen op. De band wist niet goed wat te doen met al deze aandacht en wou niet tegen zijn idealen in handelen. Splitten dan maar. In het nummer van Journey to the End of the East Bay van Rancid wordt dit ook beschreven:

“Started in ’87, Ended in ’89, Got a garage or an amp, we’ll play anytime. It was just the four of us, Yeah man the core of us, Too much attention unavoidably destroyed us. Four kids on tour, 3,000 miles, in a four door car, not knowing what was going on. We got a million years, of tourin’ out like this, Hell no, no premonition could have seen this”

Om alles even kort samen te vatten, iedereen die geïnteresseerd is in punkrock hoort Energy van Operation Ivy in huis te halen. Deze plaat bevat alle nummers die de band ooit heeft opgenomen. Mijn exemplaar is alvast zo vaak gedraaid dat het bijna aan vervanging toe is. Ik hou van deze band. Moest het een vrouw zijn, ik zou ze ten huwelijk vragen met een gouden ring met een knoert van een diamant erop.

Veelvuldig gecoverd door o.a. Green Day en Millencolin

als puber veelvuldig toegepast

Eén van mijn favorieten omdat ik het niet laten kan, maar check aub alles van deze band uit, it’s a lifechanger

Punkrock om de alcoholduivel te verdrijven

Zo, Operation Ivy’s korte succesverhaal is ten einde gelopen. Bandleden gingen hun eigen weg op. Allé, het is te zeggen, Tim en Matt zijn al vrienden sinds hun vijf jaar en bleven dat ook. Ondertussen speelde ze samen even in de skaband the Dancehall Crashers en vormden ze de band Downfall. Beide verhalen waren van korte duur. Tim Armstrong bevond zich in een soort van zwart gat, was een tijdje zelfs dakloos en stond aan de start van een veelbelovende carrière als beroeps alcoholieker. Om Tim’s gevecht met alcohol te ondersteunen en hem iets om handen te geven stelde Matt Freeman voor om tezamen met Tim’s kamergenoot Brett Reed op drum een band te beginnen. De geboorte van Rancid was een feit!

Eerste Ep

Stijlvol volgens een toonaangevend modeblad, heel fancy fo a punk imo

 Van hardcore naar folk naar powerpop

Zoals de vaste lezers (ik ga er vanuit dat ik er een aantal heb voor mijn zelfbeeld in stand te houden) weten, kan ik een goede dosis powerpop wel smaken en laat The Lost Patrol Band dit nu in een uitstekende bereiding voorschotelen. Dit is natuurlijk helemaal niet vergelijkbaar met Refused en de verbazing was toch redelijk groot toen ik ontdekte dat dit een geesteskind is van Lyxzén. Aanvankelijk droeg dit project de naam The Lost Patrol, zonder de band dus. Dit valt ook vrij letterlijk te nemen, enkel Lyxzén en een gitaar die folk geïnspireerde nummers speelde. Muziek daterende lang voor de periode waarin het heilige punkvuur ontstoken werd. Onder deze naam kwamen twee albums terecht in de winkelrekken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik hier nog nooit iets van beluisterd heb en er dus verder ook niks aan toe te voegen heb.

Na een tijdje leek onze Dennis uitgekeken op dat akoestisch gedoe en kwam de tijd om The Lost Patrol uit te breiden tot The Lost Patrol Band. Ook al kan ik beiden niet vergelijken met elkaar poneer ik toch deze stelling “da was gene slechte zet zunne”.  Twee hoogst amusante albums waren het gevolg van deze uitbreiding.

Het concept van deze albums is vrij simpel, luchtige teksten gebracht op muziek die teruggrijpt naar de punkrock/powerpop van de jaren ’70/’80, invloeden zoals the Buzzcocks, the Jam, Undertones,… vormen hierbij enige vorm van referentie. Teruggrijpen naar de roots van het punkrock gebeuren dus. De selftitled is meer poppy georiënteerd en bevat synthesizers die het geheel ondersteunen, love it or hate it. De tweede plaat, Automatic is daarentegen iets energieker en harder, gitaren en drum krijgen een meer prominente plaats. Dit is een brok rauwe, catchy powerpop waar je vandaag de dag niet snel iets beters van zal vinden. Wat beide platen gemeenschappelijk hebben is het gemakkelijk in het oor liggend powerpop geluid, dat zoveel catchy hoeken bevat waarbij het speelplezier van afdruipt. Tegelijkertijd heb je bij deze platen ook het onbeschrijflijke typische gevoel dat ik toch krijg bij het luisteren naar Zweedse punkrock zoals Randy, Millencolin, Voice of a Generation,… Het moet voor Lyxzén dus noodzakelijk harde muziek zijn om zich in te kunnen verliezen. Voor wie enkel vertrouwt is met Refused of the International Noise Conspiracy is dit ongetwijfeld een verrassende nieuwe blik op de persoonlijkheid van deze Zweed.

Omdat het harde ruige werk niet te laten valt

Zo, Dennis Lyxzén en David Sandström van Refused die tezamen een hardcoreband starten. Oh, dit gaat ongetwijfeld vernieuwend en grensverleggend zijn, dit gaat in het verlengde van Refused liggen, ik ga spontaan in mijn broek klaarkomen. Als je dit denkt en verwacht, stop dan maar al met lezen. AC4 is een goede ouwe pot snelle, harde hardcore waarbij de regel van “klok je nummers niet af boven de twee minuten” perfect wordt nageleefd. Waarbij Refused de grenzen van het genre aftastte en een beeld probeerde te vormen van waar het genre naar toe zou kunnen gaan, brengt AC4 een beeld van waar het genre vandaan komt. Voor vele fans van Refused is dat blijkbaar een reden om AC4 onmiddellijk links te laten liggen en af te breken, wat een geezballs.

Lyxzén die zich de longen uitschreeuwd bij AC4

Glazen en barkrukken die in het rond vliegen, zweet dat van het plafond druipt, dives vanop de bar, voetafdrukken planten op het plafond, vuist in de lucht meezingen, dansen in bloot bovenlijf,… dat is de sfeer die deze plaat bij me oproept. Recht door de zee snelle, korte, harde, ouwe punk/hardcore zoals het 30 jaar geleden al gespeeld werd. Er is geen klote vernieuwend aan, maar wie geeft daar nu een fuck om als het resultaat dergelijke energiebom is. De Enola Gay had even goed de debuutplaat van AC4 op Hiroshima kunnen droppen en toch hetzelfde resultaat bereiken, awesome.

Het openingsnummer van de plaat, eventjes opbouwen met een stevige riff en dan volle snelheid, zang en het feest kan beginnen

Back to basics, dus waarom niet in een tuin spelen waar op de achtergrond de was hangt te drogen?

 
Goed, ik ben Elia en ga een stukje schrijven met als doel de mensen wat muziek te leren kennen. Genoeg over mij.

Ik volg dit alles hier al een tijdje. Soms staat er goede muziek op, soms slechte. Gelieve mij met dezelfde genade en open geest te benaderen. ‘t Is niet omdat het uw ding niet is dat het slecht is. ‘t Is niet omdat je het niet gewend bent om zo’n muziek te horen dat je het niet goed kan gaan vinden en genrenazi’s (‘ik luister alleen maar naar…’) zijn sowieso losers. (Hou die gedachte even vast).

Bij de meeste mensen die gek genoeg zijn om al dat gezever over muziek hier te lezen (in plaats van gewoon te luisteren naar muziek, bijvoorbeeld), zal Sonic Youth wel bekend in de oren klinken. Moest je het in Keulen horen donderen en er zijn toevallig ook plannen omtrent een deelname aan een lokale muziekquiz… Informeer dan best of er ook een zuipbeker aan de quiz verbonden is. Kwestie van de gaten in uw cultuur met bier te kunnen vullen.

Terug naar de mooie kant van de mensheid: de mogelijke hardcore Sonic Youth fans onder jullie zullen zich dan mogelijk ene Gustafsson herinneren die ooit samenwerkte met deze band. (Plaat waarover sprake Hidros 3 en ook nog een EP’tje live opgenomen op Roskilde). Als je die platen kent, proficiat. Als je ze slecht vond, pech. Het draait hier wel degelijk rond Gustafsson.

Gustafsson is kort gezegd één van de gangmakers in de huidige freejazzscene, bekend voor zijn hevige saxofoonspel, dat dan blijkbaar muziektechnisch gezien ook nogeens straf is. Bij gebrek aan muzikale scholing geloof ik de conservatoriummensen maar op hun woord als die zo’n dingen tegen mij verkondigen. Voor een breder publiek: als er ooit iemand in zou slagen om een saxofoon letterlijk kapot te blazen, dan zou het Gustafsson zijn. (Zou dan meteen ook het in brand steken van gitaren in een ander daglicht stellen).

Wat meer is, Gustafsson is niet gewoon een solo artiest, maar treedt al enkele jaren op met The Thing. Samen met het Brötzmann Quartet, is the Thing eigenlijk een begrip in de vrije jazz. Zelf ben ik helemaal niet thuis in jazz, maar The Thing is geen Miles Davis, punt. Ik heb zelf de chance gehad om de gasten live aan het werk te zien, en dat ging ongeveer zo:

Voor het optreden begon (in de Resistenza, in Gent!) moest je € 10 neertellen. Geen inkom voor het concert, maar een soort krediet bij het café. Je wordt simpelweg geacht om voor € 10 te consumeren. Laat je dus zeker niet afschrikken door de ‘inkomprijzen’ van de Resistenza. Ge moogt ze namelijk opzuipen, om het cru te stellen. Vervolgens, trap af, gordijn door, kelder in en een stoeltje claimen. Eén of andere dikzak is bezig met aan een camera te prutsen (dank u dikke, veel goede filmpjes op youtube van the thing) en ondertussen geniet het 95% mannelijke veertiger publiek nog van een tripel alvorens Gustafsson bedeesd naar de microfoon stapt. Hij bedankt ons allen voor onze komst, de contrabassist tapet nog snel z’n vingers in (is echt nodig, zo bleek later), en dan begint het, euhm, ding. (Pun not intended)

Een muur van geluid, een contrabas die even snel of sneller solo’s kan spelen dan om het even welke gitaar die ik ooit zag, een drummer die snel, hard en ingewikkeld speelt maar op de één of andere manier nog een stevig ritme in de chaos legt en ondertussen een saxofoon die toch nog ruimte vindt om ertussen te brullen. Het concert vertrekt niet, het ontploft en neemt heel de kelder mee. Dat duurt dan ongeveer een uur, oef-pauze-tripel-trap af, terug een uur. Na afloop gaan de midlifers nog een praatje slaan met de grootmeesters, Gustafsson gaat zelf even naast het merchandisetafeltje staan, geeft een complimenten over een NoMeansNo Tshirt van een fan (‘one of the best punk albums, ever’) en gaat vervolgens de trap op om zelf aan de toog te gaan zitten. Net zoals de rest van The Thing trouwens.

Zonder zever één van de beste dingen die ik ooit zag. Sick of It All en co werden even naar studio 100 gestampt door deze Noormannen. Beste aan het verhaal is misschien nog dat je deze band, en hun vriendjes dikwijls ook, gewoon in cafés en kleine zalen kan gaan bewonderen. Zonder opdringerige fans met meer shirts dan platen van hun idolen, zonder dure tickets, zonder ondergezeken toiletten en zonder schuimloos bier in bekers. Fugazigewijs wordt er ook niet gemosht op hun concerten, iedereen blijft zelfs braaf op z’n stoel. Maar net zoals bij Fugazi wordt de muziek er niet minder op. Muzikanten van wereldniveau in donkere kelders met schappelijke toegangsprijzen.

Muziek voor iedereen, zonder teveel franjes errond. (Fundamenten van de punk, iemand?) Het mag duidelijk zijn wat ik hier probeer te zeggen: check de filmpjes EN word vooral fan van de FBpagina. Niet omdat ik hun pr-slet ben, maar omdat je dan hun optredens kan spotten als ze nog eens passeren. Filmpjes van vloedgolven maken ook niemand nat, deze natuurkracht laat zich ook liever live beleven.

https://www.facebook.com/ThingJazz

Op deze plaat slaagt hij er volledig in een heel divers palet aan muziekstijlen aan te bieden zonder dat het een rommeltje wordt. Gaande van swingende rock ‘n roll over rockabilly tot country naar blues tot swing naar soul met hier en daar een vleugje jazz. Het allegaartje van stijlen wisselt zich vlot af tot een heel aangenaam geheel. Al van de swingende vrolijke opener “Never Could Say No” (dat ik helaas niet op youtube vind) ben je vertrokken voor een trip doorheen de muziekgeschiedenis. Van die romantici die vinden dat vroeger alles beter was, kunnen in 2011 nog altijd hun hart ophalen aan deze plaat. Ergens volgend jaar ga ik nog eens een bericht wijden aan deze man. Nu laat ik wegens tijdsgebrek de muziek voor zich spreken.

Anyone Can Do It (zegt er iemand the Clash?)

I Think I Fell In Love Today

You Devil You (beetje country kan nooit kwaad)

Eén van de eerste hoogtepunten speelde zich af in februari. Ondanks mijn drukke stageperiode en het vele werk vond ik het toch de moeite om af te zakken naar het voor mij verre en exotische Leuven. The Undertones, één van de betere pop/punkrock bands uit de muziekgeschiedenis was hiervoor de reden.

Opener van de avond was TV Smith, mij compleet onbekend. Ik was dan ook aangenaam verrast dat ik met de ene na de andere punkklassieker om de oren werd geslaan. De man bleek namelijk in een ver verleden zanger geweest te zijn van the Adverts en die band was me dan weer wel bekend. Een goeie pot Britse punk uit de jaren ’70, ideale ontspanning tussen het werk door.

Een avond die goed werd ingezet en het beste moest nog komen. Nu, ik ben al lang fan van the Undertones (check mijn blogbericht van een tijdje terug hierover) en ik ben van mening dat iedereen die ook maar een beetje interesse in punkrock heeft die eerste plaat in huis dient te halen. En Teenage Kicks werd zeker niet onterecht door John Peele uitgeropen als beste popnummer allertijden (zo’n referentie staat altijd goed op je cv als band). Natuurlijk zijn het tegenwoordig oude knarren en dan kan je wel eens sceptisch zijn als die nummers vol met tienerangst, -dromen en -problemen ten berde brengen. En het feit dat Feargal Sharkey met zijn kenmerkende stem al een tijdje de band heeft verlaten, kunnen de verwachtingen sterk doen dalen.

Ondanks deze zaken keek ik hier toch enorm hard naar uit. En niet onterecht zou blijken. De eerste zin van de show was “Hi, we are the Undertones and we’re gonna play our first album entirely, which is quite marvelous”. Onmiddellijke extase als gevolg, wetende dat die plaat alleen maar hits, hits en nog eens hits bevat. Ik ga hier vrij kort in zijn, dit was een geweldig optreden, de muzikanten gingen er volop voor, de nieuwe zanger was aanvaardbaar en alles woord voor woord meezingen is het beste ooit. Trouwens ook heel veel respect dat de band Teenage Kicks niet hield als afsluiter en zoveelste bisnummer maar het gewoon midden in de set speelde zonder er veel troelala rond te maken. Zowat het ganse optreden valt terug te vinden op youtube, aanradertje om te bekijken! Alvast hieronder een drietal hoogtepunten:

Get Over You (mijn favoriet nummer):

Let’s Talk About Girls

My Perfect Cousin

Als mijn eerste contributie aan Timotheüs zijn rock ‘n roll internet-krantje, ga ik het hebben over een paar van de graafste grieten van de wereld. Grieten en goede muziek, een combinatie die ik zeker kan smaken, en jij maar best ook. Uiteraard heb ik het hier over The Donnas. Deze 4 vrouwen rocken al sinds 1993 de pannen van het dak. Ik ga het hier enkel hebben over hun eerste albums, hun latere werk kan mij, op enkele uitzonderingen na, helaas minder bekoren.

In 1997 zag hun eerste album (simpelweg ‘The Donnas’ genaamd) het levenslicht en dat was mijns inziens meteen een schot in de roos. Minder rock ‘n roll dan hun oudere werk, meer poppunk, meer Ramones. Duidelijke Ramones-invloeden,… dan is het geen wonder dat ik het kan appreciëren. Voor gecompliceerde muziek moet u niet bij dit album zijn, voor een fijne brok simpele poppunk des te meer. Inhoudelijk is dit album behoorlijk coherent. Drugs roken, kerels binnendoen en feesten, daar blijken deze meiden wel van te houden, thema’s die ook op hun latere albums overvloedig aan bod komen. Grave grieten die wel weten wat een avondje plezier maken inhoudt, zou u dan denken. Markant is echter dat het hele album (en ook alle bonus-tracks die op de re-release staan, op een cover Da Doo Ron Ron na) geschreven is door Darin Raffaelli, hun toenmalige producer. De bonus-tracks zijn trouwens te mijden, de kwaliteit van die opnamens is op z’n minst bedenkelijk.

Get Rid Of That Girl

Minder fijn is helaas hun tweede album ‘American Teenage Rock ‘n’ Roll Machine’. Raffaeili is hier afwezig en dat is te merken. Eerst en vooral The Donnas laten meer rock ‘n roll-invloeden in hun muziek doorsijpelen, echter, dat is niet het probleem van het album. Het feit dat ze helemaal geen goede nummers schreven in die periode, daar knelt het schoentje. De opener Rock ‘n’ Roll Machine is zeer sterk, helaas gaat het daarna in ijltempo bergaf met de kwaliteit van de deuntjes. Een jammere zaak. Ik schrijf niet graaf over muziek die ik niet leuk vind dus ik ga het voor dit album hier bij laten.

Rock ‘n’ Roll Machine (mijn excuses voor het lelijke lettertype in het filmpje)

Get Skintight trekt muzikaal gezien de lijn van het vorige album door, maar de muziek is nu wel goed, een meevaller van formaat. Fijne anekdote, de mannen van Skintight Records (u mogelijk bekend van the Priceduifkes en andere acts) hebben hun naam gepikt van dit album. De opener met de toepasselijke naam ‘Skintight’ zet meteen de toon voor de rest van het album. Een goeie pot punkrock over dezelfde onderwerpen als altijd, jongens, uitgaan en andere dingen waar ruige grieten hun dagen mee vullen. Zoals ik al liet uitschijnen blijft het niveau van de nummers op dit album wel hoog. Vooral het begin van het album is erg sterk, met Hyperactive nog als tweede nummer. Het tempo gaat er in het derde nummer, You Don’t Wanna Call, wel een beetje uit, maar the Donnas bewijzen hier dat ze ook met iets tragere nummers hun weg weten. Ik ben wel fan. Andere hoogtepunten op dit album zijn onder andere Doin’ Donuts en de twee laatste nummers, Too Fast For Love (een cover van Mötley Crüe) en Zero. Vooral Doin’ Donuts is een hitje waaruit blijkt dat the Donnas gaarne een heel weekend lang rocken en zich weinig aantrekken van bijvoorbeeld de voortuin van de buurman. Waarom zouden ze ook? Na nog pakweg een half dozijn nummers die ook goed zijn, belanden we dan aan bij de hiervoor genoemde twee laatste nummers. The Donnas schijnen heel goed te begrijpen dat een album niet alleen sterk moet beginnen, maar ook dito moet eindigen. Een cover doet het altijd goed tegen het einde van een album en Too Fast For Love is zonder twijfel een cover waar ik van kan genieten. Deze meiden blijven het origineel behoorlijk trouw, maar door de vrouwelijke zang maken ze zich het nummer toch meer eigen, goede cover. De afsluiter, Zero, is weer een sneller nummer en is ook erg aanstekelijk. Vooral het einde van het nummer, met fade-out, maakt het toch nog geschikt als een afsluiter van het album.

Skintight

Too Fast For Love

Hierbij trap ik af met Lies van the Knickerbockers. Bij het beluisteren van dit nummer kan je bijna niet de associatie leggen met the Beatles. Een ongetraind oor zal zelfs denken dat dit the Beatles zijn. Op zich niet onbegrijpelijk. Het begint direct met het refrein zoals meerdere Beatles hits, de stem doet heel sterk denken aan John Lennon, het gitaarspel zou George Harrison niet anders doen, de achtergrondzang,..  Maar Lies dat een top 20 hit was in 1966 wordt te vaak afgeschreven als een simpele zoveelste Beatles imitatie. Om twee redenen is dit een onterechte denkwijze.

1) Een zoveelste Beatles imitatie zou zich focussen op het poppy van the Beatles. Begrijp me niet verkeerd, the Beatles hebben heel veel goede popnummers geschreven. Maar wees eerlijk, al dat poppy gedoe is soms teveel van het goede en kan ook gewoon enorm vervelen (daarom dat ik ook absoluut een Stones man ben in de eeuwige discussie vanwege de ruigheid). The Knickerbockers focussen zich eerder op de hard rock kant en de meer ruige kant van the Beatles, iets wat vele andere ‘imitators’ niet doen.

2) Het eerste gezegd zijnde, dit nummer is veel agressiever en ruiger dan the Beatles. Zulk ruig gitaarspel zal je niet snel terugvinden bij the Beatles. Hierdoor overtreft het nummer in een bepaald opzicht zelfs the Beatles (ik trek dergelijk ruig spel uitstekend).

Los van dit alles is dat gewoon een ongelooflijk catchy en swingend nummer, genieten geblazen op repeat!

Motor City is burning

Het is geen toeval dat Death met zijn garage rock gestuurde proto-punk juist het levenslicht zag in Detroit. De stad was eind jaren ’60/begin jaren ’70 niet enkel het drukke centrum van de Amerikaanse auto-industrie maar ook een bloeiend centrum van ruige garage rock. In de jaren ’60 begonnen bands zoals de MC5 of the Stooges furore te maken met hun ruig nihilistisch geluid. Daarnaast had je ook nog Ted Nugent die na het verlaten van de Amboy Dukes gekatapulteerd werd naar het sterrendom en Alice Cooper die pas later Detroit zou ruilen voor Los Angeles. Het is vooral dankzij deze laatste dat Death rock ‘n roll is beginnen spelen. De jonge broertjes waren aanvankelijk vooral geïnteresseerd in soul, funk en r&b (Detroit was dan ook de stad van de Motown). Maar na het bijwonen van een Alice Cooper show in 1973 was rock ‘n roll het te bewandelen pad.

De man die de Hackney broertjes het rock 'n roll licht liet zien

Wat volgde was een korte carrière  en een klein, doch geniaal nalatenschap. De broertjes bleken al heel snel capabele songwriters te zijn.Dat vertaalde zich al heel snel in een aantal singles (waar een verzamelaar vandaag de dag een fortuin voor dient neer te tellen). Veel aandacht buiten het circuit kregen deze singles niet. Grote platenmaatschappijen kregen steeds meer greep op de playlists van de radiostations en disco was alles wat midden jaren ’70 de commerciële klok sloeg. Ondanks dit kwam de band toch in het vizier van Clive Davis van Columbia Records rond 1976. Hij zag het grote potentieel en wou de band een full album laten opnemen, mits één voorwaarde, de band moest zijn naam veranderen. Davis vond Death te luguber klinken wat het imago van het label en potentiële verkoopcijfers niet ten goede zou komen. Wat volgde was een knap staaltje van punk nog voor er eigenlijk sprake was van punk. De band verkoos de middle finger response boven een naamsverandering en een platencontract. Death en zijn muziek verzonk hierna snel in de vergetelheid. De Hackneys gingen zich daarna toeleggen op gospel rock en spijtig genoeg ook op reggae (zelfs als de Bad Brains het doen vind ik het slecht).

For the Whole World to See

Gelukkig zijn er altijd mensen met een fenomenaal muzikaal geheugen. Zoals de dj die in 2008 een Death nummer speelde op een feestje waar de zoon van één van de Hackneys was. Deze herkende de stem van zijn vader op het nummer. Al snel werden de oude tapes van zolder gehaald en na wat tussenstops werden de oude singles te samen gebracht op een album, namelijk “For the Whole World to See”.

Amper zeven nummers telt dit album die goed zijn voor zo’n 26 minuten muzikaal genot. Dit neemt niet weg dat het één van de beste ontdekkingen is die ik de afgelopen jaren gedaan heb (als groot liefhebber van “protopunk”). De nummers zijn ruw, heel strak, uitstekend opgebouwd, groot in variatie, rockend als een tiet, tekstueel heel sterk en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of zoals Jack White stelt “The first time the stereo played ‘Politicians in My Eyes,’ I couldn’t believe what I was hearing. When I was told the history of the band and what year they recorded this music, it just didn’t make sense. Ahead of punk, and ahead of their time.”

De plaat opent direct met een riff die zich onmiddellijk in je hoofd nestelt. ‘Keep on Knocking’ is een heerlijk melodisch nummer waarbij het uitstekende gitaarspel direct opvalt. Gevolg door ‘Rock ‘n Roll Victim’ dat direct van een heel andere orde is, het lijkt je aan te vallen en komt heel dreigend over. ‘Let the World Turn’ begint dan weer heel rustig, ingetogen, er wordt opgebouwd en weer afgebouwd en als je denkt dat het hierbij gaat blijven komen plots de luide drum en gitaren die je bij de ballen grijpen en meeslepen om daarna weer plots stil te vallen om je later terug te overvallen en dan plots een abrupt einde aan het nummer maken. Dan heb je ook nog ‘Freakin’ Out’ dat gerust op een Britse punkplaat uit het heilige jaar 1977 kon gestaan hebben, een punkrocker van formaat dat nummer. Alsof er nog niet genoeg variatie is, zijn er nog ‘Where Do We Go From Here???’ en ‘Politicians in My Eyes’ die allebei gedragen worden door een aanstekelijke basriff, met rauwe, minimalistische strofes om dan te vervallen in een aanstekelijk, heerlijk melodisch refrein. ‘Politicians in My Eyes’ blinkt daarenboven nog eens uit met zijn heel maatschappijkritische tekst zoals dat wel vaker het geval is in de punk.

Ik zeg wel vaker dat bepaalde dingen absoluut dienen gehoord te worden. Het is echter nog nooit meer het geval geweest dan nu. Dit is een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in punk, garage, rock ‘n roll of gewoon een muziekliefhebber is. Deze plaat is een regelrechte klassieker, een pareltje dat je wenst elke week te ontdekken. Voor mij is dit alvast de ontdekking van het jaar.

Nu ja, waarom plots dit besef? Onlangs was ik aan het luisteren naar de nieuwe Swingin’ Utters plaat ‘Here Under Protest’, waar Jack Dalrymple al enige tijd gitarist bij is. Het viel me op dat ironisch genoeg het beste nummer op deze plaat eigenlijk geen Swingin’ Utters nummer is. In dit nummer hoor je ten volle de inbreng van Jack en hij die het nummer in zingt, maakt het volledig af. Heel melodieus nummer met een rauw kantje eraan (de typische Jack Dalrymple stijl) dat zich onmiddellijk nestelt in de luisteraar zijn hoofd. Voor de volledigheid, eigenlijk is dit nummer oorspronkelijk eentje van the Re-Volts, een zij-project van ondermeer Jack Dalrymple en Spike Slawson (bassist van de Utters en zanger Me First and the Gimme Gimmes). Soit, dit terzijde, oordeel zelf maar hieronder:

Tot mijn grote teleurstelling hebben ze dit nummer in september niet live gespeeld tijdens hun doortocht in België. Of beter gezegd, helaas heeft Jack geen enkel nummer voor zijn vocale rekening genomen toen.

Natuurlijk is Jack Dalrymple veel meer dan de gitarist en occasioneel zanger van de Swingin’ Utters. Mijn eerste kennismaking met zijn muziek gaat al bijna 10 jaar terug in de tijd. Flashback! Ergens tijdens mijn rustige wilde tienerjaren kwam ik via via in aanraking met One Man Army, de band waar Jack gitarist, zanger, songwriter, het gezicht en zoveel meer van was. In die tijd was ik volledig weg van de “intelligentere” streetpunk bands a là Rancid, Us Bombs, Bombshell Rocks, Voice of a Generation, Swingin’ Utters of om lokaal te blijven the Heartaches of Nervous Chillin’ aka bands met het nodige gevoel voor melodie, de opbouw van een nummer zonder het rauwe kantje te verliezen. One Man Army past perfect in dat concept, meer zelfs het was ongetwijfeld één van de beter bands in dat genre. Het type band dat de grenzen van het genre overstijgt en het genre tegelijkertijd naar de perfectie voert, zo’n band die vele bands in het genre doet verbleken.

Het is dan ook onnodig om te zeggen dat ik hier onmiddellijk weg van was. De drie platen die deze band heeft uitgebracht zijn ten huize De Ryck al volledig grijs gedraaid over de loop van de jaren heen en de teksten, die zijn al lang gememoriseerd. Met hun eerste plaat ‘Dead End Stories’ was het al duidelijk dat Jack Dalrymple ongelooflijk getalenteerd is in het schrijven van verdomd goeie punkrock nummers. De andere twee platen zijn geen uitzondering op de regel. Oh ja, vergeet ook de split met Alkaline Trio niet, waar beide bands meer dan een verdienstelijke prestatie leveren.

Ergens op een koude, natte (de fietsrit naar daar herinner ik me nog, tegenwind en nat tot op mijn ballen, fuck yeah) herfstdag in het begin van deze eeuw had ik het geluk deze band live te mogen zien. Met het traditionele voorprogramma van die tijd (nu klink ik als een oude, doch wijze man) The Heartaches en Nervous Chillin’ was de toon gezet voor een mooi avondje punkrock. One Man Army die ik toen slechts een paar weken eerder had ontdekt speelde de pannen van het dak. Ook al kende ik verre van elk nummer tegen dan, bij elk bekend nummer was het volledig uit mijn dak gaan en proberen de refreintjes mee te zingen. Mooie tijden, al zeg ik het zelf. De opdoffer kwam enige tijd later, One Man Army besloot ermee op te houden. Mijn hoop om ze ooit nog eens te zien als ik hun werk volledig kende lag hiermee aan diggelen. Hieronder alvast van elke One Man Army plaat een nummer, check deze band zeker verder uit!

Dead to Me

Het punkrockvirus kruipt waar het niet laten kan en gelukkig begon Jack al snel met een nieuwe band, Dead to Me. Het concept van melodische punkrock met catchy nummers bleef hij hier trouw. Deze band klinkt echter wel “voller” dan One Man Army (een extra gitarist zal hier niet vreemd aan zijn allicht) en werd veel vlugger opgepikt door het bredere punkrock publiek. Fat Mike zag hierin ook al snel het potentieel en voegde toe aan het jolige Fatwreck clubje.

Hun debuutplaat ‘Cuban Ballerina’ was onmiddellijk een schot in de roos. Een heerlijk genietbare punkrock plaat, zeker één van de beste die in 2006 werden uitgebracht. De energie spat van dit album af en de wisselende zang tussen Jack en bassist Chicken vult elkander perfect aan. Ik was dan ook een heel gelukkige jongen toen mijn toenmalige vriendin deze lp voor mij had meegenomen na haar uitstap naar Londen. De relatie is al enige tijd voorbij, maar de lp draait hier nog geregeld zijn rondjes. Op tekstueel vlak wordt hier geregeld een meer politieke weg ingeslaan die One Man Army niet echt bewandelde. Ondertussen vereerden ze Gent met een bezoekje om een hoogst genietbare punkrock show op het toneel te brengen.

Na ‘Cuban Ballerina’ kwam de band met de ‘Little Brother’ lp op de proppen, alweer een staaltje goeie punk! Ondertussen heeft Jack tussen de lakens niet stil gezeten met als gevolg dat zijn vrouw er een kind uitpoepte. Jack besloot het kalmer aan te doen en Dead to Me te verlaten. Dit feit laat zien wat voor een stempel deze man wel niet op een band kan drukken. De volgende plaat ‘African Elephants’ was een grote teleurstelling en live kon de band het ook niet meer waarmaken. Ondertussen heeft de band alweer een line-up wissel ondergaan en lijkt het verlies van Jack zo goed als het kan opgevangen te zijn. Shows in Trix en op Groezrock hebben dat wel bewezen.

Het punkrockvirus heeft zich ondertussen al terug laten gelden waarop Jack besloot de Swingin’ Utters gezelschap te houden. Het is echter vooral uitkijken naar een nieuwe band van Jack waar hij zijn stempel op kan drukken en de zang voor zijn rekening kan nemen. Met wat hij in de loop der jaren al heeft voorgelegd kan dat onmogelijk teleurstellen. De geruchten gaan de ronde dat One Man Army nieuw leven ingeblazen wordt. Laat ons hopen…

Voor de volledigheid: de nieuwe Dead to Me line-up lijkt het ook in de studio waar te maken. Onlangs is er een nieuw nummer op het internet geplaatst. Een andere weg dan in de tijd van Jack wordt dudelijk ingeslaan, maar hé, een goed nummer is een goed nummer en het is een pak beter dan die Afrikaanse olifanten. Het valt hier te beluisteren: Dead to Me – Undertow. De nieuwe plaat komt eind deze maand uit.

1) Carcass – Buried Dreams

Het openingsnummer van ‘Heartwork’, de blauwdruk van elke moderne death metal plaat. Met deze plaat heeft Carcass zijn evolutie van extreme grindcore band naar een technische death metal band voltooid. De opvolger ‘Swansong’ is trouwens ook een aanrader voor de liefhebbers van de betere technische death metal. Dit nummer bevat ook een monumentale openingsriff, ideaal om deze compilatie met te openen.

2) Bolt Thrower – The Shreds of Sanity

Net zoals Carcass Britse death metal. Bolt Thrower is als een bulldozer, slome, trage doch harde metal die je omver walst en je de nodige stevige riffs om de oren slaat.

3) Morbid Angel – Rapture

Stevige, aanstekelijke riff hier die zich direct in je hoofd nestelt.

4) Celtic Frost – Progeny

Celtic Frost is hard, heel hard. Allicht één van de belangrijkste en beste Europese metalbands ooit. Door hun radicale/extreme geluid heeft deze band nooit de mainstream bereikt. Dit is zeker één van mijn favoriete metalbands, check dit uit en wordt weggeblazen.

5) Obituary – Chopped in Half

Andermaal death metal, weliswaar veel sneller als het voorgaande,  je moet er voor te vinden zijn.

6) Death – Zombie Ritual

Dit nummer is afkomstig van ‘Scream Bloody Gore’, volgens veel muziekkenners de allereerste death metal plaat en bepalend voor het genre. Rauw, hard en snel.

7) Entombed – Supposed to Rot

Ah, Zweden, naast goeie punkrock, goeie garage rock, goeie rock ‘n roll, is het land ook nog eens hofleverancier van het betere death metal werk. ‘Left Hand Path’ is een klassieker in het genre. Drummer hierop is Nicky Andersson, beter bekend als frontman van the Hellacopters.

8) Pantera – Fucking Hostile

Heeft geen introductie nodig, oerdegelijke stevige metal.

9) Down – Pillars of Eternity

Vooraleer Phil Anselmo bij Pantera belandde was hij zanger bij Down. Deze band kwam tijdens de Pantera jaren nogal op de achtergrond. Ondertussen is deze band terug op volle toeren bezig. Metal met duidelijke invloeden uit het zuiden van de Verenigde Staten. Pantera fans zullen dit allicht wel trekken.

10) Machine Head – Davidian

Alombekend. Eén van de eerste echt harde nummers die ik te horen kreeg, ondertussen al meer dan 10 jaar geleden. Goeie harde pot, hun comeback album ‘the Blackening’ is zeker ook een aanrader.

11) Mastodon – March of the Fire Ants

Zowat de enigste van de nieuwere metalbands die grote furore weet te veroorzaken bij het grote publiek. De intro van dit nummer is één en al pure brute dreigende agressie, heel hard!

12) Sepultura – Refuse Resist

Heeft natuurlijk ook geen introductie nodig, maar dit is en blijft steengoed.

13) Kreator – Pleasure to Kill

Duitse thrashlegendes. Over het algemeen vind ik Duitse thrashbands veel agressiever, opgefokter en harder klinken dan hun Amerikaanse tegenhangers, wat ik wel heel goed trek.

14) Sodom – Bombenhagel

Zowat dezelfde uitleg als hierboven gaat hier op.

15) Warbringer – Total War

Zowat de beste van alle nieuwe thrashbands die de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond omhoog zijn geschoten. Goed concept ook, niks van nieuwe elementen in hun muziek steken, gewoon volledig terug grijpen naar de jaren ’80 en hard rammen.

16) Darkthrone – A Blaze in the Northern Sky

Een metalcompilatie zonder mijn favoriete black metalband kan natuurlijk niet. Goed spul dit!

17) Neurosis – Eye

Allicht de vreemde eend in de bijt. Heel experimentele muziek, wat een zeker geduld en aandacht van de luisteraar vereist. Dit jaar nog live gezien, was het hardste wat ik ooit heb mogen aanschouwen, laat deze band zeker niet links liggen.

18) Motörhead – Runaround Man

Iedereen die zijn leven niet onder een steen heeft doorgebracht kent Motörhead. Ik heb ze erbij gezet omdat een compilatie met harde muziek zonder Motörhead is zoals de N-VA zonder domme ideeën. Ik heb geopteerd voor een nummer van Motörizer, een plaat uit 2008. Hierop kan je horen dat Lemmy ondanks zijn gevorderde leeftijd gewoonweg harder blijft rocken dan ons allemaal.